Abdullah Öcalan studiował nauki polityczne na uniwersytecie w Ankarze (z uczelni został wyrzucony). W latach 70. związał się z lewackimi organizacjami kurdyjskimi (m.in. APOCU), które dążyły do rewolucji socjalistycznej w Turcji. W 1978 r. założył Partię Pracujących Kurdystanu (Partiya Karkeran Kurdistan), zbrojnie walczącą o utworzenie niepodległego państwa. Organizacja ta szybko zyskała sobie wśród Kurdów opinię skutecznej siły w walce o prawa tej społeczności. Natomiast Stany Zjednoczone, Unia Europejska, Turcja, Syria, Australia i większość krajów europejskich doprowadziły do umieszczenia PKK na liście organizacji terrorystycznych. W 1980 r. Öcalan uciekł z Turcji i przez kolejnych osiemnaście lat dowodził partią z Syrii i Libanu. Jednak w wyniku nacisków Turcji Damaszek postanowił wydalić ze swojego kraju działaczy PKK. Od tego czasu Öcalan ukrywał się m.in. w Rosji i we Włoszech. W lutym 1999 r. w Nairobi został aresztowany przez tureckie służby specjalne przy współpracy CIA i Mossadu. Odesłano go do Turcji, gdzie kilka miesięcy później skazano na śmierć. Wyroku jednak nie wykonano - najpierw zawieszono go do uzyskania opinii Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, a następnie (gdy w 2002 r. w Turcji zniesiono karę śmierci) zamieniono na karę dożywotniego więzienia. Öcalana osadzono na wyspie Imrali na Morzu Marmara. Po aresztowaniu, zaczął optować za pokojowym rozwiązaniem sytuacji Kurdów. Konflikt między PKK a rządem tureckim kosztował życie około 30 tys. osób.