W latach 1975-1977 i 1980-1982 Aleksander Łukaszenko służył w oddziałach Armii Radzieckiej. Po wstąpieniu do KPZR został w 1987 roku dyrektorem kołchozu pod Szkłowem na wschodzie kraju.

W 1991 roku popierał puczystów Janajewa przeciwko prezydentowi ZSRR Michaiłowi Gorbaczowowi. Był przeciwnikiem likwidacji Związku Radzieckiego (był jedynym deputowanym do Rady Najwyższej Białorusi, który głosował przeciwko powołaniu Wspólnoty Niepodległych Państw) i niepodległości Białorusi. Jako deputowany wsławił się walką z korupcją, co pozwoliło mu w 1994 roku zwyciężyć w wyborach prezydenckich.

W 1995 roku rozpisał referendum, w którym Białorusini mieli odpowiedzieć na pytania dotyczące ścisłej integracji gospodarczo-politycznej z Moskwą, likwidacji niepodległościowych symboli Białorusi i zastąpieniu ich sowiecką symboliką oraz równouprawnienia języka białoruskiego i rosyjskiego. Na wszystkie pytania ludność odpowiedziała twierdząco.

W 1996 roku Łukaszenko i ówczesny prezydent Rosji Borys Jelcyn podpisali Umowę o Powstaniu Stowarzyszenia Białorusi i Rosji, a rok później o Związku Białorusi i Rosji. W tym samym roku doszło na Białorusi do zmiany konstytucji. Radę Najwyższą zastąpił całkowicie posłuszny Łukaszence dwuizbowy parlament. Kadencja Łukaszenki została przedłużona do 2001 roku, choć wybory powinny odbyć się w 1999 roku.

W 1998 roku po konflikcie ws. osiedla Drazdy, Białoruś opuściła większość zachodnich dyplomatów.

W 1999 roku Łukaszenko i Jelcyn podpisali Umowę o Powstaniu Wspólnego Państwa. Stosunki między Rosją i Białorusią nieco się ochłodziły, kiedy prezydentem został Władimir Putin. Zaproponował on między innymi, aby Białoruś została rosyjską gubernią.

W sfałszowanych wyborach parlamentarnych w 2000 roku opozycja zdobyła zaledwie kilkanaście mandatów. W podobnie przeprowadzonych wyborach prezydenckich w 2001 roku Łukaszenko zdobył 76 proc. głosów.

W kolejnych wyborach parlamentarnych w 2004 roku opozycja nie zdobyła już ani jednego mandatu. Wynik jednocześnie przeprowadzonego referendum pozwolił wystartować Łukaszence w kolejnych wyborach prezydenckich w marcu 2006 roku. Zdobył w nich, według Centralnej Komisji Wyborczej, 82,6 proc. głosów przy 92,6 proc. frekwencji i pozostał na stanowisku prezydenta.

Łukaszenka tępi opozycję, niszczy wszelką inicjatywę, wciąż dokonuje przetasowań w swoim otoczeniu. Pozostawia przy sobie tylko najwierniejszych, jak Wiktar Szejman, szef jego administracji, a obecnie kampanii wyborczej, podejrzany o udział w zaginięciu w 1999 i 2000 r. opozycyjnych polityków i dziennikarza. Rządy Łukaszenki doprowadziły do izolacji Białorusi na arenie międzynarodowej. Ostatnią oficjalną wizytę na Zachodzie prezydent złożył we Francji w 1996 roku. Spotyka się jednak z przywódcami Rosji i WNP.

Łukaszenka jest zagorzałym przeciwnikiem USA, NATO i gospodarki rynkowej. Krytykę Zachodu przyjmuje jako ataki na suwerenność Białorusi, wywołane jej samodzielną polityką. Odwołując się często do socjalistycznej retoryki, prezydent powtarza, że chce zachować "stabilizację", uchronić naród przed "kolorowymi rewolucjami" i "chaosem", jaki zapanował w krajach poradzieckich. Zapowiedział, że "nie odda kraju bez boju" i zrobi wszystko, by Białorusi nie można było zawrócić z obranej drogi, jeśli do władzy dojdzie po nim "przypadkowy, nienormalny prezydent".

Ukończył zaocznie ekonomię w Akademii Rolniczej., uzyskując dyplom nauczyciela historii, nauk społecznych i ekonomii.

Ukończył historię w Instytucie Pedagogicznym w Mohylewie.

26 września 2006 roku białoruski prezydent został odznaczony Orderem św. Cyryla Turowskiego przez Białoruski Kościół Prawosławny, który podlega Patriarchatowi Moskiewskiemu.