Święcenia diakońskie otrzymał w 1949 roku, już w trakcie pierwszego semestru nauki w Leningradzkiej Akademii Duchownej. Rok później, w kwietniu 1950 roku, otrzymał wyższe święcenia kapłańskie i został mianowany proboszczem parafii w estońskim mieście Jychwi.

W lipcu 1957 roku został kapłanem w Soborze Zaśnięcia Matki Bożej w Tartu. W marcu 1961 roku przyjął święcenia mnisze w Ławrze Świętej Trójcy w Siergijew-Posadzie, zachowując dotychczasowe imię. 14 sierpnia 1961 roku na mocy decyzji Świętego Synodu został mianowany biskupem Tallińskim i Estońskim. Estoński dziennik "Postimees", opierając się na archiwach tallińskiego KGB, napisał, po latach, że był on agentem sowieckich służb specjalnych.

Od lat 60. pełni ważne funkcje w strukturach administracyjnych Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, najpierw przy patriarsze Aleksym I, a potem Pimenie. 23 czerwca 1964 roku został mianowany arcybiskupem, a 26 lutego 1968 roku - metropolitą. 7 lipca 1990 roku po śmierci Pimena Sobór Biskupów wybrał go na stanowisko Patriarchy Moskwy i Wszechrusi. Przyjął wówczas imię Aleksego II. Intronizacja odbyła się 10 lipca 1990 roku w moskiewskim Soborze Bogojawleńskim.

Aleksy II odrzucił gest pojednania między kościołami katolickim i prawosławnym wystosowany przez Jana Pawła II. To za jego przyczyną nigdy nie doszło do wizyty Papieża Polaka w Rosji. Za pontyfikatu Jana Pawła II oskarżał on Watykan o agresywny prozelityzm, czyli przeciąganie z prawosławia do katolicyzmu na terenie kanonicznym prawosławia, za który uważa nie tylko Rosję i Białoruś, ale także Ukrainę. Gdy Benedykt XVI został wybrany na następcę Jana Pawła II, Aleksy II wyraził przekonanie, że będzie papieżem przełomu ekumenicznego.

Aleksy II zmarł 5 grudnia 2008 r. w wieku 79 lat w swej rezydencji Pieriediełkino pod Moskwą.

Ukończył Leningradzką Akademię Duchowną

Ukończył Leningradzkie Seminarium Duchowne