Był przewodniczącym młodzieżowej organizacji partii liberalnej. W latach 1987-1992 pełnił funkcje ministra ds. podatków i ministra gospodarki. W 2001 r. liberałowie zwyciężyli w wyborach parlamentarnych a Rasmussen został premierem. Podczas kampanii ten zwolennik państwa minimum wytykał socjaldemokratom, że źle zajmują się najsłabszymi grupami społecznymi.
Podczas szczytu NATO w Strasburgu 4 kwietnia 2009 r. został wybrany sekretarzem generalnym Sojuszu.