Początkowo współpracował z pismami "undergroundowymi". Na początku lat 80. za dezercję z wojska siedział półtora roku w więzieniu. Zadebiutował w 1992 roku zbiorem opowiadań "Mury Hebronu". W 1994 roku opublikował tom poezji "Wiersze miłosne i nie", a rok później powieść "Biały kruk", na podstawie której powstał film "Gnoje" (reż. J. Zalewski, 1995 - Stasiuk wystąpił w epizodzie Alfonsa z bazaru). W 2000 roku, wspólnie z Jurijem Andruchowyczem, wydał "Moją Europę. Dwa eseje o Europie zwanej Środkową", a z Olgą Tokarczuk i Jerzym Pilchem "Opowieści wigilijne". Tom prozy "Dukla" (1997) był nominowany do środowiskowej nagrody literackiej Nike'98, a "Zima i inne opowiadania" (2001) - do Nike'2002.
W 1987 roku wyprowadził się z Warszawy i zamieszkał w Beskidzie Niskim, gdzie hoduje kozy i lamy. Z żoną Moniką Sznajderman prowadzi własne wydawnictwo Czarne. Pisuje do: "Tygodnika Powszechnego", "Gazety Wyborczej", "Rzeczpospolitej", "Brulionu", "Czasu Kultury", a także: "L&rsquoespresso", "Sueddeutsche Zeitung", "Frankfurter Allgemeine Zeitung". Jego książki są tłumaczone na niemiecki, fiński, holenderski i włoski. Wydane w 2004 roku opowiadania "Jadąc do Babadag" otrzymały nagrodę Nike 2005.

Wraz z żoną Moniką Sznajderman prowadzi Wydawnictwo Czarne, specjalizujące się w literaturze środkowoeuropejskiej.

podstawowe - nie ukończył szkoły średniej (usunięty z liceum, technikum i zawodówki).

"Opowieści galicyjskie" (1995)
"Przez rzekę" (1996)
"Dwie sztuki (telewizyjne) o śmierci" (1998)
"Jak zostałem pisarzem" (1998)
"Dziewięć" (1999)
"Tekturowy samolot" (2000)

Fundacji Kultury (1994),
Fundacji im. Kościelskich (1995),
im. Samuela Bogumiła Lindego (2002),
im. Beaty Pawlak (2004).