Anna Radziwiłł była pedagogiem, historykiem, nauczycielem historii w warszawskich liceum im. Jana Zamoyskiego i działaczką "Solidarności" w latach 80. W stanie wojennym współpracowała z Prymasowskim Komitetem Pomocy Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom.

W wyborach czerwcowych w 1989 została wybrana do Senatu z ramienia Komitetu Obywatelskiego. W rządzie Tadeusza Mazowieckiego pełniła funkcję wiceministra edukacji, a w gabinecie Jerzego Buzka - doradcy ministra edukacji. Radziwiłł inicjowała działania dotyczące reformy szkolnictwa polskiego. Jest autorką wielu podręczników z historii. We wrześniu 2004 r. została wiceministrem edukacji. Kandydaturę Radziwiłł wysunął w lipcu minister edukacji Mirosław Sawicki. Wzbudziła ona duże kontrowersje w SLD. Politycy tej partii w czasie sierpniowego spotkania z premierem przekonywali premiera Marka Belkę, że nie jest to dobra kandydatura, ponieważ poglądy Radziwiłł i Sojuszu w takich kwestiach jak "model opieki pozaszkolnej, model zajęć pozalekcyjnych oraz tryb wprowadzenia religii do szkół" są zasadniczo rozbieżne.

W marcu 2008 została powołana do Rady Edukacji Narodowej, organu doradczego przy minister Katarzynie Hall.

Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Medal Komisji Edukacji Narodowej

Złoty Krzyż Zasługi