Bardzo wcześnie zaczynał działalność opozycyjną. Był współorganizatorem ruchu studenckiego w latach 1966-1968 i strajków studenckich w marcu 1968, za co został aresztowany.

Działał w harcerstwie, w słynnej warszawskiej drużynie "Czarna Jedynka", jednej z najstarszych w Polsce, wokół której skupiło się wielu "niepokornych" instruktorów, z których kilku było później założycielami KOR-u (Piotr Naimski, Andrzej Celiński, Wojciech Onyszkiewicz). Sam Macierewicz, który pełnił funkcję drużynowego, organizował akcję oddawania krwi dla ofiar masakry na Wybrzeżu w 1970 roku. W 1976 roku był współorganizatorem akcji pomocy dla prześladowanych robotników w Radomiu, która dała początek Komitetowi Obrony Robotników. Macierewicz należał do grona jego współzałożycieli. W tamtych latach wydawał też podziemny miesięcznik "Głos".

W sierpniu 1980 roku współorganizował Wolne Związki Zawodowe, a później NSZZ "Solidarność" w Warszawie. Po wprowadzeniu stanu wojennego jako członek komitetu strajkowego Stoczni Gdańskiej został internowany. Po ucieczce z więzienia, ukrywał się do 1984 roku.

Po 1989 roku wstąpił do Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego, z którego list dostał się do Sejmu I kadencji. Zasłynął jako minister spraw wewnętrznych w rządzie Jana Olszewskiego1(991-1992). Opracował wówczas, po uchwale Sejmu, słynną "listę Macierewicza", czyli wykaz osób, które miały współpracować z peerelowskimi służbami specjalnymi. Znaleźli się na niej m. in. ówczesny prezydent Lech Wałęsa i marszałek Sejmu Wiesław Chrzanowski (członek ZChN). Tej samej nocy (4 czerwca 1992 r.) rząd Olszewskiego został odwołany.

Macierewicz należał potem do założonego przez Olszewskiego Ruchu Odbudowy Polski (w1996 roku był wiceprzewodniczącym Rady Naczelnej ROP) i w Sejmie III kadencji zasiadał z listy tej partii. Po rozłamie w ROP został wybrany na prezesa Ruchu Katolicko-Narodowego.

Do Sejmu IV kadencji dostał się z listy LPR, ale i tę partię opuścił jeszcze w czasie trwania tej kadencji. Został wówczas członkiem sejmowej komisji śledczej ds. prywatyzacji PKN Orlen.

Przed wyborami parlamentarnymi w 2005 roku założył z Janem Olszewskim Ruch Patriotyczny. Ugrupowanie to nie zdołało jednak wprowadzić do Sejmu ani jednego posła.

Na scenę polityczną wrócił 22 lipca 2006 za sprawą Jarosława Kaczyńskiego, który uczynił go wiceministrem obrony narodowej, likwidatorem Wojskowych Służb Informacyjnych i pełnomocnikiem ds. tworzenia służby kontrwywiadu wojskowego. To z jego powodu podał się później do dymisji ówczesny szef MON Radek Sikorski.

Miesiąc po swojej nominacji wywołał burzę, twierdząc na antenie TV Trwam, że większość byłych ministrów spraw zagranicznych III RP była "agentami sowieckich służb specjalnych". Słynne stało się określenie "skrót myślowy", którym tłumaczył swoją niefortunną wypowiedź.

4 października 2006 roku premier Jarosław Kaczyński powołał Macierewicza na szefa nowej Służby Kontrwywiadu Wojskowego.

Kolejną burzę wywołało ujawnienie przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego 16 lutego 2007 roku podpisanego przez Antoniego Macierewicza kontrowersyjny raportu o likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych. Wielu jego bohaterów wytoczyło Macierewiczowi pozwy cywilne.

W wyborach parlamentarnych w październiku 2007 roku Macierewicz zdobył mandat poselski z listy PiS.

31 października 2007 roku tuż przed złożeniem dymisji rządu premier Jarosław Kaczyński powołał na krótko go na stanowisko sekretarza stanu w resorcie obrony narodowej. 5 listopada Macierewicz złożył dymisję z funkcji szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego. Wkrótce też (16.11.2007) nowy minister obrony Bogdan Klich odwołał go z funkcji sekretarza stanu w MON.

Osoba Macierewicza stała się powodem konfliktu w nowym Sejmie. Klub Prawa i Sprawiedliwości wysunął go jako kandydata do sejmowej Komisji ds. Służb Specjalnych, na co nie zgodziły się pozostałe kluby parlamentarne. PiS na znak protestu zrezygnował z wprowadzenia swoich posłów do tej komisji.

Jest absolwentem Wydziału Historii Uniwersytetu Warszawskiego