Urodził się 27 lutego 1928 roku w Kfar Malal na terenie obecnego Izraela. Jego ojcem był pół-Polak, pół-Niemiec, a matką Żydówka rosyjskiego pochodzenia.

Działalność
W 1942 roku, w wieku 14 lat Szaron wstąpił do Gadny, paramilitarnej organizacji młodzieżowej, a później do Haganah, podziemnych sił zbrojnych, które stały się zaczątkiem izraelskiej armii.

Podczas wojny o niepodległość w 1948 roku Szaron dowodził plutonem w brygadzie Aleksandroni. Był ranny.

Po wojnie wstąpił do izraelskiego wywiadu - Mossadu. Pracował również w zarządzie politycznym Sił Obronnych Izraela, zakładał "jednostkę 101" - specjalną jednostkę antyterrorystyczną i dowodził brygadą spadochroniarzy podczas Kampanii Synajskiej.
W 1958 roku został komendantem szkoły piechoty, sześć lat później dowódcą sztabu Północnego Okręgu Wojskowego; w czasie Wojny Sześciodniowej w 1967 roku dowodził dywizją zmechanizowaną. Po jej zakończeniu Szaron awansował na generała. Dwa lata później objął dowództwo Południowego Okręgu Wojskowego. Podczas Wojny Jom Kippur w 1973 roku dowodził dywizją zmechanizowaną, która przekroczyła Kanał Sueski, zmuszając Egipt do zawieszenia ognia. W tym samym roku Szaron zrezygnował z kariery wojskowej na rzecz polityki.

W 1973 roku został wybrany do izraelskiego parlamentu - Knessetu. Po rezygnacji rok później został doradcą ówczesnego premiera Icchaka Rabina. W 1977 roku wrócił do Knessetu i został ministrem rolnictwa. Cztery lata później został ministrem obrony, ale po masakrze Palestyńczyków w obozach Sabra i Szatila podczas wojny libańskiej w 1982 r. musiał odejść z tego stanowiska. Od tamtej pory został nazywany przez Arabów "rzeźnikiem z Libanu".
W 1984 roku Szaron został ministrem handlu i przemysłu, w 1990 roku - ministrem budownictwa, w 1992 roku - członkiem parlamentarnej Komisji Obrony i Spraw Zagranicznych, a w 1996 roku - ministrem narodowej infrastruktury. W 1998 roku mimo ogromnych kontrowersji ponownie objął tekę ministra obrony.
W 2000 roku po upadku mniejszościowego rządu Ehuda Baraka, Ariel Szaron został premierem Izraela, zdobywając 62,5 proc. głosów. Ponownie wygrał wybory, rozpisane po kryzysie jego "rządu jedności narodowej", z którego po półtora roku wycofała się Partia Pracy. W czasie drugiej kadencji Szaron (wbrew woli swej partii Likud) podjął decyzję o likwidacji żydowskich osiedli w Strefie Gazy, która zakończyła się na przełomie sierpnia i września 2005 roku.
W listopadzie 2005 roku Szaron zdecydował się opuścić partię Likud i założyć swoją własną - Kadima. W związku z tym prezydent rozpisał na marzec 2006 roku wybory do Knessetu.

W styczniu 2006 roku Ariel Szaron doznał rozległego wylewu krwi do mózgu. Jego powrót do pełnej sprawności umysłowej jest mało prawdopodobny.

Ukończył wyższą uczelnię sztabową w Wielkiej Brytanii. Jest także absolwentem prawa na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie.