Służył w armii ZSRR, dochodząc do stopnia pułkownika. W 1992 r. został zastępcą szefa sztabu, a dwa lata później szefem sztabu czeczeńskich sił zbrojnych. Podczas wojny czeczeńsko-rosyjskiej dowodził obroną Groznego, stolicy republiki. W 1996 r. odbił to miasto z rąk Rosjan. W tym samym roku został premierem czeczeńskiego rządu. Od 1997 r. był prezydentem Czeczenii. Po rozpoczęciu przez Rosjan II wojny czeczeńskiej pod koniec 1999 r. poszukiwany przez wojska rosyjskie i prokuraturę listami gończymi. Ukrywał się, prowadząc wojnę partyzancką. Zginął w marcu 2005 roku w rosyjskiej obławie na bojowników czeczeńskich. Pojawiły się pogłoski, że został on zabity przez swego podwładnego i kuzyna, aby uniknąć schwytania żywcem.
Był liderem umiarkowanego skrzydła w czeczeńskich władzach. Przez pewien czas współpracował jednak z Basajewem którego mianował wicepremierem. Nie udało mu się powstrzymać coraz silniejszej fundamentalistycznej opozycji, mimo ogłoszenia szariatu na terenie Czeczenii w 1999 roku.

Akademię Wojskową im. M. I. Kalinina w Leningradzie

Ukończył Wyższą Szkołę Artyleryjską w Tbilisi