Po śmierci ojca jej matka, z wykształcenia pielęgniarka, wyrosła na ważną polityczną osobistość w Birmie i kiedy Aung San Suu Kyi miała 15 lat, została mianowana ambasadorem Birmy w Indiach i Nepalu. Z nią przyszła noblistka wyjechała do Delhi, gdzie zaczęła studia na wydziale nauk politycznych. Studiowała potem także nauki polityczne, filozofię i ekonomię na Oxfordzie.

Suu Kyi pracowała jako asystentka w Sekretariacie ONZ w Nowym Jorku (1969-1971), a później w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Bhutanu, dokąd wyjechała po ślubie z pracującym tam brytyjskim nauczycielem akademickim Michaelem Arisem. Rok później małżonkowie wrócili do Wielkiej Brytanii, gdzie Suu Kyi urodziła kolejno dwóch synów - Alexandra i Kima. Czas wychowywania synów, Suu Kyi wykorzystała na zbieranie materiałów do biografii swojego ojca.

Działalność opozycyjna:

Do Birmy wróciła w 1988 r., by opiekować się matką po ciężkim udarze mózgu. Trafiła na burzliwy okres masowych protestów przeciwko rządom junty wojskowej i krwawemu stłumieniu powstania (wojsko zabiło wówczas 3 tys. demonstrantów).

Ogłosiła "drugą wojnę o niepodległość" i wkrótce stanęła na czele Narodowej Ligi na rzecz Demokracji. Zaapelowała w liście otwartym do rządu o powołanie niezależnego komitetu konsultacyjnego, który przygotowałby demokratyczne wybory. Odpowiedzią było powołanie przez wojskowych Państwowej Rady Pokoju i Rozwoju (SLORC), która zastosowała ostre represje wobec opozycji. W 1989 roku Suu Kyi została po raz pierwszy zatrzymana w areszcie domowym.

SLORC dopuściła co prawda do demokratycznych wyborów w 1990 roku, ale nie uznała ich rezultatu. Narodowa Liga na Rzecz Demokracji otrzymała bowiem 82-proc. poparcie, mimo że nie zezwolono na wystawienie kandydatury Suu Kyi.

W 1993 r. ligę zdelegalizowano, jej działacze znaleźli się w więzieniach, a Suu Kyi - z przerwami - jest przetrzymywana w areszcie domowym. Również w 1991 r., kiedy została laureatką Pokojowej Nagrody Nobla, nagrodę podczas ceremonii w Oslo odebrali jej synowie. W tym samym roku Suu Kyi została laureatką Nagrody im. Sacharowa przyznawanej przez Parlament Europejski bojownikom o prawa człowieka. Władze, próbując zmusić Suu do wyjazdu z kraju, nie wpuściły w 1999 roku do Birmy jej nieuleczalnie chorego męża, który chciał się z nią zobaczyć przed śmiercią.

Zwolniona z kolejnego przymusowego odosobnienia w maju 2003 roku, Suu Kyi rozpoczęła serię podróży na prowincję, gdzie spotykała się z działaczami i zwolennikami swej partii. Jej wizyty przyciągały coraz większe tłumy, co zmobilizowało stronników rządu wojskowego do kontrakcji. W końcu maja na północy kraju na konwój pojazdów, w którym jechała Suu Kyi, napadła, jak przypuszczają oficjalne źródła amerykańskie, "grupa zbirów powiązanych z rządem" Birmy. Władze kraju zastosowały wówczas wobec niej "areszt ochronny", w którym przebywa do dzisiaj.

Suu Kyi jest zwolenniczką bezkrwawych przemian na drodze dialogu pomiędzy juntą a opozycją. Jednak prowadzone przez nią w roku 2000 negocjacje w sprawie stopniowego oddania władzy w ręce demokratycznie wybranego rządu, nie przyniosły rezultatu.

Suu Kyi odradza turystom odwiedzanie a inwestorom inwestowanie w Birmie do czasu aż jej kraj nie stanie się demokratyczny. Dzięki apelowi wystosowanemu przez Suu Kyi do grupy państw ASEAN Birma nie objęła przewodnictwa w tej organizacji w 2006 r. Do niedawna byłą też przeciwniczką pomocy humanitarnej dla Birmy. Obecnie zmieniła zdanie, twierdząc, że mogłoby to mieć miejsce pod odpowiednim nadzorem.

W czasie ostatnich protestów w 2007 roku Aung San Suu Kyi pozostawała w swym domu, wokół którego wzmocniono ochronę policji i wojska. Przywódczyni opozycji "strzeże" ponad stu funkcjonariuszy. W 2008 r. Aung San Suu Kyi spotkała się z przedstawicielem rządzącej junty, a następnie przedstawicielem ONZ, który prowadził misję mediacyjną między rządem a opozycją.

Aung San Suu Kyi jest autorką kilku prac, m.in. biografii ojca.

Ukończyła nauki polityczne, ekonomię i filozofię na Uniwersytecie w Oksfordzie

Studiowała na Wydziale Nauk Politycznych Uniwersytetu w Delhi

Wybrana bibliografia:

* 1987 - Burma and Japan: basic studies on their cultural and social structure (Birma i Japonia: studium struktury kulturalnej i socjalnej),
* 1990 - Burma and India: same aspects of intellectual life under colonialism (Birma i Japonia: niektóre aspekty życia intelektualnego w epoce kolonializmu),
* 1991 - Freedom from Fear and Other Writings (Wolność od strachu i inne rozważania),
* biografia ojca.

* 1991 - Pokojowa Nagroda Nobla
* 1991 - Nagroda im. Sacharowa Parlamentu Europejskiego przyznawana bojownikom o prawa człowieka.
* 2003 - nagroda MTV Free Your Mind
* Jest honorowym członkiem wielu organizacji międzynarodowych.