Zadebiutowała w sztuce Gajcego "Homer i Orchidea" w teatrze na Wybrzeżu (1946). Potem grała na scenach w Łodzi, Wrocławiu i w Warszawie: w "Ślubach panieńskich" A. Fredry, "Jak się wam podoba" W. Szekspira, w "Paradach" Potockiego. Wysoko ceniono jej role w repertuarze współczesnym: w "Matce", "Kurce wodnej", "Iwonie Księżniczce Burgunda" Witkacego czy "Indyku" Mrożka.
W 1953 r. stanęła po raz pierwszy przed kamerą ("Sprawa do załatwienia"). Zagrała w ważnych dla polskiej kinematografii produkcjach: "Popiół i diament" A. Wajdy (1958), "Nikt nie woła" K. Kutza (1960), "Pamiętnik znaleziony w Saragossie" (1964) i "Jak być kochaną" (1962) W. Hassa. Największą popularność przyniosły jej role w serialach: "Czterej pancerni i pies" (1966-1970), "Przygody Pana Michała" (1969) oraz "Niewiarygodne przygody Marka Piegusa" (1966).
W 1983 r. wyjechała do Los Angeles, gdzie zdecydowała się zostać. W Ameryce zadebiutowała jako reżyser - "Kramem z piosenkami" L. Schillera.
Do dziś w pamięci słuchaczy pozostają jej genialne interpretacje piosenek z "Kabaretu Starszych Panów" J. Wasowskiego i J. Przybory ("W czasie deszczu dzieci się nudzą", "Zakochałam się w czwartek przypadkiem", "Przeklnę cię"). Z ogromnym powodzeniem występowała również u Jana Pietrzaka w kabarecie Pod Egidą.
Teraz dzieli swój czas między Los Angeles i Warszawę. Podczas kolejnych pobytów w Polsce zagrała w filmie Waldemara Dzikiego "Bank nie z tej ziemi" (1993), serialu "Sprawy domowe", telenowelach "Więzy krwi" (2001) i "Na dobre i na złe" (1999-2005) oraz w "Królu przedmieścia" (2002) i "Skutkach noszenia kapelusza w maju" (1993).

Inne filmy:
"Na tropach Bartka" (1982), "Filip z konopi" (1981), "Kłusownik" (1980), "Życie na gorąco" (1978), "Płomienie" (1978), "Granica" (1977), "Kłopotliwy gość" (1971), "Książę sezonu" (1970), "Przekładaniec" (1968), "Przygoda z piosenką" (1968), "Don Gabriel" (1966), "Cierpkie głogi" (1966), "Szyfry" (1966), "Upał" (1964), "Ich dzień powszedni" (1963), "Jutro premiera" (1962), "Dziś w nocy umrze miasto" (1961), "Złoto" (1961), "Walet pikowy" (1960)i "Deszczowy lipiec" (1957).

Jest wdową. Pierwszy mąż, Michał Gazda, był aktorem; drugi - Arnold Seider - dyrektorem Instytutu Międzynarodowego w USA (ds. emigrantów). Syn Piotr jest archeologiem i mieszka w Kanadzie, wnuk Michał studiuje prawo.

Absolwentka studia dramatycznego Iwo Gralla w Krakowie (naukę zaczęła na tajnych kompletach w czasie okupacji).

Ministra Kultury i Sztuki II stopnia (1963)
Złote Wrota na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w San Francisco (1963)
Ministra Kultury i Sztuki I stopnia za całokształt twórczości artystycznej (1975)
Srebrna i Złota Maska
nagroda amerykańskiego miesięcznika "The Drama Logue".