Wychował się w Jerozolimie i w Stanach Zjednoczonych (1963-1967), gdzie jego ojciec wykładał na uczelniach. Tam studiował architekturę (bakalarat), zarządzanie na Massachusetts Institute of Technology oraz nauki polityczne na Harwardzie. Po powrocie na ochotnika wstąpił do armii, do elitarnej jednostki komandosów (Sayeret Matkal). Wraz z nią wziął udział w wielu niebezpiecznych misjach, m.in. uczestniczył w operacji uwolnienia zakładników z porwanego samolotu linii Sabena na lotnisku Ben-Guriona pod Tel Awiwem (maj 1972 roku). Rok później wystąpił z wojska w randze kapitana.
W latach 1982-1984 Beniamin Netaniahu był zastępcą ambasadora Izraela w Waszyngtonie. W 1984 r. objął funkcję stałego przedstawiciela swojego kraju przy ONZ. W 1988 roku został wybrany do izraelskiego parlamentu Knesetu, z ramienia partii Likud. W 1991 roku uczestniczył w rozmowach pokojowych w Madrycie, a w 1992 r. został wiceministrem spraw zagranicznych rządzie Icchaka Szamira.
Od 1993 r. do 1999 r. stał na czele narodowo-liberalnego ugrupowania Likud. Premierem był w latach 1996-1999. W październiku 1998 roku w Oslo podpisał z Jaserem Arafatem porozumienie przewidujące poszerzenie Autonomii Palestyńskiej, w zamian za obietnicę Palestyńczyków podjęcia zdecydowanej walki z terroryzmem. Uznał jednak, że Arafat nie dotrzymał zobowiązań, co zwalnia jego kraj z obowiązku przekazywania dalszych terenów Autonomii Palestyńskiej i prowadzenia dalszych rozmów .
Potem sprawował funkcje ministerialne: ministra finansów w rządzie Ariela Szarona, ministra spraw zagranicznych (listopad 2002 roku do stycznia 2003 roku) i ministra finansów.
W grudniu 2005 został wybrany nowym przewodniczącym Likudu.

Od 31 marca 2009 stoi na czele rządu.

Studiował nauki polityczne na Harwardzie

Studiował architekturę i zarządzanie w Massachusetts Institute of Technology