Jako 16-latek walczył w szeregach AK. Po studiach i odbytej aplikacji sędziowskiej (1959) i został sędzią powiatowym, następnie wojewódzkim (1964).
W latach 1971-1981 pracował w Ministerstwie Sprawiedliwości w departamencie nadzoru sądowego. W 1981 r. został zmuszony do odejścia z ministerstwa za organizowania wraz z Adamem Strzemboszem struktury "Solidarności" w resorcie. W 1985 r. zrezygnował z pracy sędziego i podjął pracę radcy prawnego w prywatnej firmie. W lipcu 1990 r. wrócił do sądownictwa; został sędzią Sądu Najwyższego. W stan spoczynku przeszedł w 1998.
Po uchwaleniu ustawy lustracyjnej powierzono mu roku funkcję rzecznika interesu publicznego, którą objął 1 stycznia 1999 roku. Kiedy na początku 2005 r. po 6-letniej kadencji opuszczał urząd, zostawił tzw. listę Nizieńskiego – spis osób pełniących ważne funkcje państwowe, zarejestrowanych przez SB jako tajni współpracownicy, co do których, nie zachowały się w archiwum IPN-u dowody współpracy.

Ukończył prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie