W dzieciństwie mieszkał na Kielecczyźnie (w Boszczynku i Przybenicach), gdzie jego ojciec pracował jako nauczyciel. W latach 20. rodzina została przesiedlona do centralnej Polski. Uczył się w gimnazjum w Pińczowie.

Po wybuchu II wojny światowej przebywał wraz z rodziną w Kazimierzy Wielkiej i Busku-Zdroju. W 1941 r. zdał maturę Krakowie. Tam nawiązał kontakty z wydawanymi oficjalnie w Krakowie "Krakiwskimi Wistiami".

Po wojnie pracował dla Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie, publikował w "Die Neue Zeitung". W czerwcu 1950 r. brał udział w antykomunistycznym Kongresie Wolności Kultury w Berlinie, gdzie poznał Jerzego Giedroycia i Józefa Czapskiego. Po zawarciu tych znajomości razem z Jerzym Prądzyńskim r. wydawał niemieckojęzyczny biuletyn informacyjny "Stimmen zu Osteuropäischen Fragen" -"Głosy na temat kwestii Europy Wschodniej" (czerwiec 1952 - styczeń 1953) finansowany ze środków Instytutu Literackiego w Paryżu. Od tego czasu współpracował z paryską "Kulturą" (pseud. "Berlińczyk"). Doktoryzował się na Wolnym Ukraińskim Uniwersytecie; był kolejno docentem, profesorem i prorektorem tego uniwersytetu.

W latach 50. i 60. pracował jako berliński dziennikarz i korespondent kilku pism: "Baseler Nationalzeitung" i "Neue Zürcher Zeitung" oraz współpracownikiem: "Der Tagesspiegel", "Műnchener Merkur", "Stuttgarter Nachrichten" i "Kölner Stadtanzeiger". Przez wiele lat występował jako komentator w niemieckim programie telewizyjnym "Internationaler Frühschoppen". Od 1966 r. był profesorem historii najnowszej Europy Wschodniej w Otto-Suhr-Institut na Wolnym Uniwersytecie w Berlinie. Tam m.in. napisał swą pracę habilitacyjną poświęconą planom Józefa Piłsudskiego, dotyczącym wojny prewencyjnej przeciwko Hitlerowi.

W latach 80. wydawał pismo niezależnych intelektualistów ukraińskich na emigracji "Widnowa".

Jest profesorem politologii i historii na Wolnym Uniwersytecie w Berlinie.

Od 1941 r. studiował w Berlinie historię krajów Europy Wschodniej i Bałkanów, prawo międzynarodowe i języki wschodnie.

Doktoryzował się na Wolnym Uniwersytecie Ukraińskim, pracą o polityce narodowościowej od Lenina do Chruszczowa.

8 listopada 2007 r. został uhonorowany Nagrodą im. Jerzego Giedroycia.

30 marca 1994 r. został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej.

3 maja 2001 r. został odnaczony przez prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego Orderem Orła Białego.