Lata młodości Bolesława Sulika przypadły na czasy II wojny światowej. Spędził je bez rodziców, na wsi w północno-wschodniej Polsce. Jego ojciec, zawodowy oficer, a później generał, w kampanii wrześniowej bronił wschodnich granic, a następnie był dowódcą ZWZ - AK okręgu wileńskiego. Aresztowany i wywieziony do Moskwy, siedział w celi śmierci na Łubiance, skąd wydostał się na mocy układu Sikorski-Majski i opuścił ZSRR wraz z armią Andersa. Po wojnie w sierpniu 1946 r. 17-letniemu Sulikowi udało się nielegalnie wyjechać z kraju i we Włoszech dołączyć do stacjonującego tam ojca; stamtąd obaj wyjechali i osiedli w Wielkiej Brytanii. Pod koniec lat 50. Bolesław Sulik zaczął pracować jako dziennikarz, m.in. w polskim miesięczniku literackim "Kontynenty" i brytyjskim kwartalniku krytyki filmowej "Definitions", związanym z angielską lewicą. Dla tygodnika "Tribune" pisał recenzje filmowe. Później zaczął też współpracować z paryską "Kulturą" i Radiem Wolna Europa. Po ukończeniu reżyserii (1960-1961) zaczął pisać scenariusze filmowe, a w latach 70. rozpoczął pracę jako reżyser telewizyjny.
W połowie lat 60. i na początku 70. Bolesław Sulik nawiązał ścisłe kontakty ze środowiskiem filmowym w Polsce (regularnie odwiedzał kraj, spotykając się m.in. z Andrzejem Wajdą, Kazimierzem Kutzem, Jerzym Skolimowskim - dla którego pisał scenariusze) oraz z przedstawicielami opozycji (Jackiem Kuroniem, Janem Lityńskim, Adamem Michnikiem).
Zarówno związki z angielską lewicą, jak i wizyty w kraju pod rządami komunistów, spotkały się z ostracyzmem ze strony londyńskiej Polonii.
Pod koniec lat 80. i na początku 90. Sulik nakręcił kontrowersyjne filmy o Polsce, "Solidarności" (w niekorzystnym świetle pokazujące Wałęsę) i Wojciechu Jaruzelskim.. W 1991 r. przeniósł się na stałe do Polski.
W kwietniu 1993 r. wybrano go na członka Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (KRRiTV) na 6-letnią kadencję, a dwa lata później został najpierw jej wiceprzewodniczącym (w maju 1995 r.), a następnie w grudniu tego samego roku - przewodniczącym.
W lipcu 2000 r. został członkiem Rady Nadzorczej TVP S.A. W 2003 r. powołano go na szefa Działu Artystyczno-Literackiego w Agencji Filmowej TVP S.A Przed sejmową komisją śledczą badającą aferę Rywina, bronił ówczesnego prezesa TVP Roberta Kwiatkowskiego, zaliczanego do "grupy trzymającej władzę".

Lata młodości Bolesława Sulika przypadły na czasy II wojny światowej. Spędził je bez rodziców, na wsi w północno-wschodniej Polsce. Jego ojciec, zawodowy oficer, a później generał, w kampanii wrześniowej bronił wschodnich granic, a następnie był dowódcą ZWZ - AK okręgu wileńskiego. Aresztowany i wywieziony do Moskwy, siedział w celi śmierci na Łubiance, skąd wydostał się na mocy układu Sikorski-Majski i opuścił ZSRR wraz z armią Andersa. Po wojnie w sierpniu 1946 r. 17-letniemu Sulikowi udało się nielegalnie wyjechać z kraju i we Włoszech dołączyć do stacjonującego tam ojca; stamtąd obaj wyjechali i osiedli w Wielkiej Brytanii. Pod koniec lat 50. Bolesław Sulik zaczął pracować jako dziennikarz, m.in. w polskim miesięczniku literackim "Kontynenty" i brytyjskim kwartalniku krytyki filmowej "Definitions", związanym z angielską lewicą. Dla tygodnika "Tribune" pisał recenzje filmowe. Później zaczął też współpracować z paryską "Kulturą" i Radiem Wolna Europa. Po ukończeniu reżyserii (1960-1961) zaczął pisać scenariusze filmowe, a w latach 70. rozpoczął pracę jako reżyser telewizyjny.
W połowie lat 60. i na początku 70. Bolesław Sulik nawiązał ścisłe kontakty ze środowiskiem filmowym w Polsce (regularnie odwiedzał kraj, spotykając się m.in. z Andrzejem Wajdą, Kazimierzem Kutzem, Jerzym Skolimowskim - dla którego pisał scenariusze) oraz z przedstawicielami opozycji (Jackiem Kuroniem, Janem Lityńskim, Adamem Michnikiem).
Zarówno związki z angielską lewicą, jak i wizyty w kraju pod rządami komunistów, spotkały się z ostracyzmem ze strony londyńskiej Polonii.
Pod koniec lat 80. i na początku 90. Sulik nakręcił kontrowersyjne filmy o Polsce, "Solidarności" (w niekorzystnym świetle pokazujące Wałęsę) i Wojciechu Jaruzelskim.. W 1991 r. przeniósł się na stałe do Polski.
W kwietniu 1993 r. wybrano go na członka Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (KRRiTV) na 6-letnią kadencję, a dwa lata później został najpierw jej wiceprzewodniczącym (w maju 1995 r.), a następnie w grudniu tego samego roku - przewodniczącym.
W lipcu 2000 r. został członkiem Rady Nadzorczej TVP S.A. W 2003 r. powołano go na szefa Działu Artystyczno-Literackiego w Agencji Filmowej TVP S.A
Przed sejmową komisją śledczą badającą aferę Rywina, bronił ówczesnego prezesa TVP Roberta Kwiatkowskiego, zaliczanego do "grupy trzymającej władzę".

ukończył Londyńską Szkołę Techniki Filmowej w klasie reżyserii, studiował ekonomię w Cambridge

ukończył Londyńską Szkołę Techniki Filmowej w klasie reżyserii, studiował ekonomię w Cambridge

Serial "Stalin. Czerwony car" dla BBC i sieci ITV
Serial dokumentalny "Zmagania o Polskę". Sulik reżyserował trzy z dziewięciu odcinków.
"Solidarność" ("In Solidarity", 1990)
"Generał"