Działalność polityczną rozpoczął jeszcze będąc studentem psychologii na Uniwersytecie Belgradzkim; kilkakrotnie był aresztowany za działalność antykomunistyczną. Pracował potem, jako dziennikarz, psycholog wojskowy oraz nauczyciel psychologii w belgradzkim gimnazjum (tym samym, które ukończył). Do roku 2003 był wykładowcą marketingu politycznego na rodzimym uniwersytecie.

Jako minister obrony (marzec 2003 – kwiecień 2004) zyskał międzynarodowy rozgłos i opinię doskonałego i skutecznego reformatora. Wykazał niezwykłą odwagę i umiejętności przywódcze wprowadzając demokratyczne reformy w całym resorcie. Dzięki niemu serbskie wojsko przeszło gruntowny „remont”, którego celem było stworzenie nowoczesnej i szybkiej armii, współpracujacej z siłami NATO.

Prezydent Tadić do czasu demonstracji w Belgradzie (5 października 2000r.), które miały zmusić Slobodana Miloševicia do ustąpienia, był członkiem wielu organizacji i piastował wiele stanowisk włączając w to stanowisko ministra telekomunikacji. Przed dwie kadencje był liderem Partii Demokratycznej.

27 czerwca 2004 został wybrany prezydentem Serbii na 4-letnią kadencję (zaprzysiężony 11 lipca 2004). Po objęciu tego stanowiska stał się międzynarodowym rzecznikiem „nowej Serbii”; aktywnie promował „debałkanizację na Bałkanach” poprzez podjęcie wysiłku pojednania, jak również poprzez zachęcanie do zwiększenia handlu regionalnego oraz energiczną strategię partnerstwa w oparciu o wspólne zasady i interesy – między Serbią i krajami takimi jak Stany Zjednoczone, państwa członkowskie Unii Europejskiej, Rosję i Chiny. Tadić był zwolennikiem pełnej i szybkiej integracji Serbii z europejskimi i euroatlantyckimi strukturami.

3 lutego 2008 został wybrany ponownie, tym razem na 5 lat wygrywając w II turze z Tomislavem Nikoliciem. W czasie jego kadencji, choć wbrew jego woli, doszło do secesji Kosowa.

4 kwietnia 2012 roku Tadić podał się do dymisji.

Absolwent psychologii na Uniwersytecie Belgradzkim