W 1971 roku rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Ukraińskiej SRR. W latach 1981-86 pracował w ONZ jako sekretarz misji ukraińskiej SRR. 17 kwietnia 1998 roku został ministrem spraw zagranicznych.

W latach 2002-2005 był deputowanym do Rady Najwyższej. W 2004 roku wraz z Juszczenką stanął na czele Naszej Ukrainy i brał udział w Pomarańczowej Rewolucji. Od 4 lutego 2005 roku ponownie został powołany na funkcję ministra spraw zagranicznych w rządzie Julii Tymoszenko.

1 grudnia Rada Najwyższa odwołała go z pełnionej funkcji. 5 grudnia jeden z sądów rejonowych w Kijowie odwołał decyzję parlamentu, jednak dzień później Tarasiuk nie został wpuszczony na posiedzenie rządu. 31 stycznia prezydent Wiktor Juszczenko zdecydował się przyjąć dymisję Tarasiuka.

Po odejściu z rządu jako przewodniczący Ludowego Ruchu Ukrainy podpisał porozumienie o wejściu w skład proprezydenckiej koalicji wyborczej Nasza Ukraina - Ludowa Samoobrona. W przedterminowych wyborach parlamentarnych we wrześniu 2007 po raz trzeci uzyskał mandat deputowanego Rady Najwyższej.

W 1975 roku ukończył stosunki międzynarodowe na Uniwersytecie w Kijowie