Działalność opozycyjna:

W 1971 roku Komorowski został po raz pierwszy aresztowany za działalność opozycyjną. W 1976 roku pomagał robotnikom Radomia i Ursusa. Współpracował z Komitetem Obrony Robotników oraz Ruchem Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Był drukarzem, kolporterem i wydawcą, m.in. Biblioteki Historycznej i Literackiej, redaktorem niezależnego, podziemnego pisma "ABC" oraz stażystą w Zespole Prasy PAX. W latach 1980-1981 pracował w Ośrodku Badań Społecznych NSZZ "Solidarność" Regionu Mazowsze. Wspólnie z Andrzejem Czumą współpracował w podziemiu antykomunistycznym. W czasie wybuchu stanu wojennego był internowany. Później, do 1989 roku był nauczycielem w niższym seminarium duchownym w Niepokalanowie.

III RP:

W 1989 roku został dyrektorem gabinetu w Urzędzie Rady Ministrów. Od 1990 do 1993 roku był cywilnym wiceministrem obrony narodowej ds. wychowawczo-społecznych w rządach Tadeusza Mazowieckiego, Jana Krzysztofa Bieleckiego i Hanny Suchockiej.

W latach 1993-97, będąc posłem Unii Demokratycznej, przewodniczył sejmowej Komisji Obrony Narodowej. W 1997 roku pod koniec drugiej kadencji sejmu wraz z grupą działaczy Unii Wolności pod kierownictwem Jana Rokity utworzył Konserwatywno-Ludowe Koło Poselskie. W tym samym roku wraz z KKL przystąpił do nowo utworzonego Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego, wchodzącego wówczas w skład AWS. Z listy nowej partii został po raz trzeci posłem. W 2000 roku Jerzy Buzek powołał go na stanowisko ministra obrony narodowej. W trakcie sprawowania urzędu przeprowadził sześcioletni plan modernizacji armii przyjęty w 2001 roku, dzięki któremu część sił zbrojnych osiągnęła średnie standardy natowskie. Funkcję ministra pełnił do 2001 roku.

Do Sejmu IV kadencji (2001 - 2005) dostał się z listy Platformy Obywatelskiej. Był zastępcą przewodniczącego sejmowej Komisji Obrony Narodowej i członkiem sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych. Od 2004 roku jest przewodniczącym regionu mazowieckiego PO.

W wyborach parlamentarnych w 2005 roku startując w listy PO otrzymał w 42100 głosów w okręgu podwarszawskim i po raz piąty zdobył mandat poselski. Sejm wybrał go wicemarszałkiem izby.

W 2007 roku ponownie został posłem PO. Na pierwszym posiedzeniu Sejmu posłowie wybrali go Marszałkiem Izby. Poczytywano to, jako swoistą porażkę Komorowskiego, ponieważ nie wszedł do rządu Donalda Tuska.

W marcu 2010 w wewnątrzpartyjnych prawyborach zorganizowanych po rezygnacji premiera Donalda Tuska z ubiegania się o prezydenturę, Bronisław Komorowski pokonał Radosława Sikorskiego i został kandydatem Platformy na prezydenta. 10 kwietnia, gdy do kraju dotarła informacja o tragicznej śmierci w katastrofie lotniczej prezydenta Lecha Kaczyńskiego - Komorowski zgodnie z konstytucją zaczął pełnić obowiązki głowy państwa. 20 czerwca wygrał pierwszą turę wyborów prezydenckich uzyskując nieco ponad 41 procent głosów, a 4 lipca, w II turze wyborów prezydenckich, został wybrany na urząd prezydenta wyprzedzając o ponad 6 procent Jarosława Kaczyńskiego.

Skończył warszawski XXIV LO im. Cypriana Kamila Norwida. Jest absolwentem Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego.