Zaraz po zakończeniu studiów rozpoczął błyskotliwa karierę w Banku Włoch, w którym pracował przez 47 lat. Rozpoczął od stanowiska w administracji centralnej (1960), poprzez stanowisko dyrektora ds. administracji (1970), sekretarza generalnego (1973), wicedyrektora (1976), by w końcu zostać jego szefem (1978).

Od 1979 do 1993 piastował stanowiska gubernatora banku i prezydenta Włoskiego Urzędu Zmian. W 1993 roku został premierem rządu tranzytowego. Sprawował te funkcję do 1994 roku.

Był również ministrem skarbu w rządach Romano Prodiego i Massimo D'Alemy. Zasłużył się utrzymując na stabilnym poziomie gigantyczny dług publiczny. Był zwolennikiem wejścia Włoch do strefy euro

Prezydentura:

Na prezydenta Włoch został wybrany już w pierwszym głosowaniu, a w dotychczasowej historii tego kraju udało się to w sumie tylko 3 osobom. Został zaprzysiężony 18 maja 1999, a opuścił urząd 15 maja 2006.

13 czerwca 2000 roku ułaskawił jednego z najbardziej znanych przestępców - Aliego Agcę, który przebywał w więzieniu za zamach na papieża, Jana Pawła II.

Jako głowa Republiki Włoskiej popierał wizję wspólnej polityki energetycznej Unii Europejskiej.

W styczniu 2007 zadziwił rodzimych polityków wysuwając propozycje, by wyznaczyć granicę wieku, do której politycy mogliby sprawować swój urząd.

W 1941 roku otrzymał dyplom z literatury w szkole w Pizie (Scuola Normale di Pisa). Następnie skończył 1946 prawo na Uniwersytecie w Pizie.