Po ukończeniu studiów w 1965 r. rozpoczął pracę w Instytucie Badawczym Partii Konserwatywnej w Londynie. W wieku 30 lat, w 1974 r. został najmłodszym dyrektorem tego instytutu. Po raz pierwszy został wybrany do Izby Gmin w 1979 r. Krytykował premier Margaret Thatcher i nadmiernego - jego zdaniem ekonomizmu w uprawianej przez nią polityce. Po wyborach w 1984 r. został ministrem Irlandii Północnej. Skoncentrował się na poprawie warunków mieszkaniowych i socjalnych w tym rejonie oraz na przywróceniu lokalnego rządu. W 1985 r. Patten został ministrem stanu w Ministerstwie Edukacji i Nauk, a rok później ministra zasobów zamorskich przy Urzędzie Spraw Zagranicznych Wspólnoty Brytyjskiej. W 1989 r. wszedł do rządu Margaret Thatcher jako sekretarz stanu ochrony środowiska. W latach 1990-1992 piastował stanowisko kanclerza księstwa Lancaster (godność tytularna w rządzie - minister bez teki).
W 1990 r. Patten został wybrany na przewodniczącego Partii Konserwatywnej. Choć uważa się go za jednego z autorów sukcesu konserwatystów oraz Johna Majora w wyborach powszechnych w 1992 r., przegrał własną walkę o miejsce w parlamencie z kandydatem liberalnych demokratów Donem Fosterem po brudnej kampanii wyborczej, podczas której zarówno on jak i jego rodzina była atakowana nie tylko słownie. Ustąpił wówczas ze stanowiska przewodniczącego partii. Odrzucił też propozycję wejścia do Izby Lordów i objęcia stanowiska ministra spraw zagranicznych i wicepremiera. W tym samym roku został 28. i ostatnim brytyjskim gubernatorem Hongkongu. Jako gubernator zaangażował się w demokratyzację systemu prawno-politycznego, której rezultatem były pierwsze demokratyczne wybory do Rady Legislacyjnej Hongkongu we wrześniu 1995 r. Tym naraził się na krytykę działaczy komunistycznych, zarówno z Hongkongu, jak i z Pekinu, szykujących się do przejęcia administracji nad Hongkongiem w 1997 r., a jednocześnie zyskał dużą popularność wśród pozostałych mieszkańców prowincji.
W latach 1998-1999 stanął na czele utworzonej na mocy Porozumienia Wielkopiątkowego z 1998 r. Niezależnej Komisji ds. Polityki w Irlandii Północnej (zwanej Komisją Pattena), która opracowała raport "A New Beginning: Policing in Northern Ireland" (nazwany "Raportem Pattena"), zawierający 175 zaleceń. Raport wyznaczał daleko idące reformy polityczne, mające pogodzić społeczności protestancką i katolicką Irlandii Północnej.
W 1999 r. Chris Patten został komisarzem ds. stosunków zewnętrznych UE (23 stycznia 2000 - 22 listopada 2004) w Komisji Europejskiej kierowanej przez Romano Prodiego.
Chris Patten to szczególny typ brytyjskiego konserwatysty - proeuropejskiego, liberalnego (w kwestii wolności jednostki i praw człowieka), a jednocześnie bardzo katolickiego. Niegdyś uważany za największy talent i przyszłego lidera torysów.

Po zakończeniu pracy w Komisji Europejskiej został wyniesiony do godności para jako baron Patten of Barnes, dzięki czemu zasiadł w Izbie Lordów. Obecnie lord Patten pełni honorowe funkcje kanclerza Uniwersytetów w Oksfordzie i Newcastle. W Partii Konserwatywnej patronuje działaniom tzw. Grupy Reformatorów.

Ukończył wydziału historii nowożytnej w Balliol College w Oxfordzie

Ważniejsze publikacje:

* 1983 - The Tory Case (Sprawa Torysów) - książka poświęcona ocenie niektórych działań politycznych Margaret Thatcher;
* 1999 - East and West (Wschód i Zachód) - książka zawiera refleksje na temat pobytu w Hongkongu.

* tytuł szlachecki "baron Patten of Barnes", nadany po zakończeniu pracy w Komisji Europejskiej,
* Siedem doktoratów honoris causa na całym świecie, m.in. Trinity College w Toronto i Uniwersytetu Szczecińskiego Honorowe funkcje kanclerza Uniwersytetów Oxford (2003) i Newcastle (1999).