Do wybuchu II wojny światowej uczył się w gimnazjum w Kielcach. Wraz z rodziną został ewakuowany na Węgry. Do Polski wrócił w 1940 r. i pracował jako robotnik w Hucie Ludwików oraz praktykant rolny w majątku Jeleniec pod Ostrowcem Świętokrzyskim. Po zakończeniu wojny studiował prawo na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Studiował równocześnie dziennikarstwo w Wyższej Szkole Nauk Społecznych w Krakowie i socjologię na UJ. Mieszkał i pracował w Katowicach i Kielcach, a od 1952 r. w Warszawie. Zadebiutował w 1944 r. w "Biuletynie Informacyjnym" wydawanym przez Armię Krajową, w którym opublikował wiersz. Po wojnie współpracował z czasopismami "Płomyk", "Świat Młodych", "Wieś" oraz z Polskim Radiem jako autor słuchowisk. Popularność przyniosły mu książki dla dzieci i młodzieży. Mimo ograniczeń wynikających z obowiązującego w literaturze realizmu socjalistycznego, potrafił przeciwstawić się schematom. Jego powieści mają dynamiczną, często sensacyjną akcję oraz wyróżniający prozę Niziurskiego absurdalny humor. Najbardziej znane powieści dla młodzieży: "Księga urwisów", "Sposób na Alcybiadesa" (szkolna lektura wpisana na Listę honorową im. Andersena), "Niewiarygodne przygody Marka Piegusa", "Klub włóczykijów", "Naprzód, Wspaniali", "Adelo, zrozum mnie", "Awantura w Niekłaju". Powieści dla dorosłych to: "Przystań Eskulapa", "Pięć manekinów", "Salon wytrzeźwień". Jego utwory były przekładane na wiele języków, w tym chiński.

Po zakończeniu wojny studiował prawo na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Studiował równocześnie dziennikarstwo w Wyższej Szkole Nauk Społecznych w Krakowie i socjologię na UJ.