Studia:
Po uzyskaniu w 1936 r. magisterium z nagrodą w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie i odbyciu służbę wojskową (Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim) wyjechał na stypendium Funduszu Kultury Narodowej do Londynu w latach. Po powrocie w 1938 r. do Warszawy do wybuchu wojny był asystentem prof. Edwarda Lipińskiego.
Wojsko:
Podczas kampanii wrześniowej został internowany na Litwie i w latach 1940-41 więziony (m.in. w Kozielsku i na półwyspie Kola). Z ZSRR wydostał się jako oficer II korpusu Wojska Polskiego gen. Władysława Andersa. Brał udział w walkach we Włoszech. Za udział w bitwie o Bolonię został odznaczony Krzyżem Walecznych.
Na emigracji:
Po wojnie uzyskał drugie magisterium nauk ekonomicznych i doktorat filozofii na Uniwersytecie Londyńskim. Pracował naukowo w Rzymie, Londynie, Hongkongu i w Sussex. Ma na swoim koncie kilkadziesiąt artykułów naukowych i 12 książek poświęconych rozwojowi gospodarczemu, badaniom dochodu narodowego i ekonomice rolnictwa. Był doradcą ekonomicznym w kilku organizacjach międzynarodowych i Rządowej Komisji Planowania w Pakistanie z ramienia Uniwersytetu Harvarda. W latach 1963-77 pracował w FAO w Rzymie. Był dziekanem i profesorem ekonomii politycznej w Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie.
Działalność społeczna:
Pełnił liczne funkcje społeczne. W latach 1947-53 był członkiem Komitetu Obywatelskiego Pomocy Uchodźcom Polskim. Założył i był prezesem Instytu Badania Zagadnień Krajowych oraz Koła Wychowanków SGH w Londynie. Podczas pobytu w Rzymie (1963-77) działał jako prezes Rady Polaków we Włoszech. W latach 1986-95 był powiernikiem Polskiej Fundacji Kulturalnej w Londynie. Od 1981 r. był prezesem Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie. Przewodniczył II i III Kongresowi Kultury Polskiej na Obczyźnie (1985 i 1995 r.) i kierował wydaniem ich prac (21 tomów). Pobyt w Rzymie (1963-77) łączył z funkcją delegata Rządu RP na Uchodźstwie przy Stolicy Apostolskiej. W latach 1981-86 był ministrem spraw krajowych. 7 kwietnia 1986 r. został premierem Rządu RP na Uchodźstwie. Obowiązki ostatniego premiera pełnił do rozwiązania Rady Ministrów 22 grudnia 1990 r. Później przewodniczył Komisji Likwidacyjnej Rządu RP na Uchodźstwie (1991-92 r.).

absolwent SGH, magisterium z nauk ekonomicznych i doktorat filozofii na Uniwersytecie Londyńskim, profesor ekonomii politycznej w Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie.

Krzyż Kawalerski, Komandoria z Gwiazdą i Wielką Wstęgą Orderu Odrodzenia Polski za zasługi w pracy naukowej, społecznej i państwowej,
Honorowe obywatelstwo Suwałk (1992 r.),
Doktorat ekonomii honoris causa SGH w Warszawie (1995 r.),
Odznaka "Za zasługi dla woj. suwalskiego",
Odznaka "Zasłużonego dla Kultury Polskiej" (1996 r.),
Odznaka "Zasłużonego Białostocczyźnie" (1998 r.)
Odznaka "Zasłużonego dla Muzeum Uchodźstwa w Bydgoszczy"(1999 r.).