Kariera wojskowa

Karierę zaczynał jako żołnierz elitarnej jednostki komandosów izraelskiej armii, do której wstąpił w wieku 17 lat (1959 r.). Walczył w Wojnie Sześciodniowej i wojnie Jom Kippur w 1973 r. Szybko awansował na dowódcę brygady pancernej, a następnie dywizji zmechanizowanej. Brał też udział w wielu akcjach specjalnych, m.in. szturmie na porwany samolot pasażerski w Tel Awiwie i w ataku na centralę Organizacji Wyzwolenia Palestyny w Bejrucie (1973). Po ukończeniu studiów na Uniwersytecie Hebrajskim, a następnie prestiżowym amerykańskim Uniwersytecie Stanforda w Kalifornii (1978) otrzymał w 1982 r. awans na generała. Rok później został szefem wywiadu wojskowego. Wstyczniu 1986 roku trafił do Sztabu Głównego, a w 1991 roku został jego szefem.

Kariera polityczna

Po odejściu z armii, Barak zachęcony przez Itzchaka Rabina, z którym łączyły go więzy przyjaźni, zajął się polityką. W 1995 r. wstąpił do Partii Pracy i jeszcze w tym samym roku został ministrem spraw wewnętrznych w gabinecie Rabina. Po zamachu na szefa izraelskiego rządu Barak objął stanowisko ministra spraw zagranicznych w gabinecie jego następcy Shimona Peresa.
W 1999 r. po zwycięskich wyborach do Knessetu, Barak jako lider swojej partii objął w lipcu na dwa lata stanowisko premiera i ministra obrony. Za jego rządów Izrael wycofał swoje wojska z południowego Libanu, rozpoczęły się także rozmowy pokojowe z Syrią. W 2000 roku, podczas rozmów w Camp David (USA), Barak zaproponował Arafatowi podział spornej Jerozolimy na części żydowską i arabską, co było najdalej idącą dotąd propozycję uregulowania konfliktu palestyńsko-izraelskiego. Arafat odmówił, a wkrótce potem po niefortunnym wejściu Ariela Szarona na Wzgórze Świątynne 28 września 2000 r., wybuchła druga Intifada. W marcu 2001 roku Ehud Barak przegrał w bezpośrednich wyborach na premiera właśnie z liderem prawicowego Likudu, Arielem Szaronem. Po tej porażce, wycofał się na jakiś czas z polityki.
W 2005 roku były premier podjął nieudaną próbę powrotu na scenę polityczną. Zrezygnował ze startu w wewnątrzpartyjnych wyborach, kiedy okazało się, że jego szanse są minimalne. Nie wystartował też w wyborach do Knessetu, kiedy na czele Partii Pracy stanął jego oponent Amir Perec. W czerwcu 2007 r. Barak pokonał rywali i ponownie stanął na czele Partii Pracy. Zaraz potem premier Ehud Olmert mianował go na stanowisko ministra obrony na miejsce Amira Pereca, oskarżanego - zresztą razem z Olmertem - o nieudaną kampanię militarną przeciwko libańskiemu Hezbollahowi.

Ukończył studia inżynieryjno-ekonomiczne na Uniwersytecie Stanforda w Kalifornii

Ukończył fizykę i matematykę na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie