Królowa Matka, jak nazywano ją w latach panowania jej córki Elżbiety II, urodziła się w ostatnim roku panowania królowej Wiktorii w rodzinie szkockiego arystokraty, lorda Claude'a Bowes-Lyona, jako dziewiąte z dziesięciorga jego dzieci. W czasie I wojny światowej jako nastolatka pomagała w pielęgnacji chorych w zamienionym na szpital należącym do jej rodziny zamku Glamys.
Członkiem rodziny królewskiej została w kwietniu 1923 r., wychodząc za mąż za księcia Yorku Jerzego Windsora, wówczas drugiego w kolejności pretendenta do korony brytyjskiej. Z tego małżeństwa urodziły się dwie córki: przyszła królowa Elżbieta II (w 1926) i Małgorzata (w 1930). Drogę do tronu, po śmierci króla Jerzego V w styczniu 1936 r., utorowała jej mężowi niespodziewana - po niespełna roku rządów - abdykacja starszego brata, Edwarda VIII. Nie mogąc jako monarcha ożenić się z rozwódką Amerykanką Wallis Simpson, zrezygnował dla niej z korony. Elżbieta i jej mąż, który przybrał imię Jerzego VI, zostali koronowani 12 maja 1937 r.
Od śmierci męża w 1952 r. nosiła tytuł Jej Wysokości Elżbiety, Królowej Matki, w odróżnieniu od tytułu Królowej brytyjskiej przysługujacego jej starszej córce i imienniczce, królowej Elżbiecie II, która objęła tron po ojcu.
Zmarła w Niedzielę Wielkanocną 2002 r. w swojej rezydencji w pobliżu Windsoru w wieku prawie 102 lat. W jej pogrzebie wzięły udział tysiące Brytyjczyków.