W latach 1969-1976 pracował w biurze konstrukcyjnym w Toruniu. W latach 1976-94 był pracownikiem huty "Katowice" w Dąbrowie Górniczej. Od 1989 roku przewodniczył zakładowej "Solidarności". W 1990 r. wygrał konkurs na stanowisko dyrektora Kombinatu Metalurgicznego "Huta Katowice". Po przekształceniu kombinatu w spółkę Skarbu Państwa sprawował do 1994 roku funkcję prezesa jej zarządu.

Był doradcą prezesa Banku Śląskiego, PKO SA oraz "Stalexportu" SA. W latach 1995-1997 kierował hutą "Szczecin" SA. W 1997 roku był także krótko prezesem Konsorcjum Raiffeisen Atkins SA, firmy zarządzającej majątkiem IV Narodowego Funduszu Inwestycyjnego Progress.

31 października 1997 roku został ministrem skarbu w rządzie Buzka. Podczas swojego urzędowania przeprowadzał między innymi prywatyzację Domów Towarowych Centrum, PZU i Telekomunikacji Polskiej. Ostro krytykowanego przez opozycję i część AWS Wąsacza premier Jerzy Buzek odwołał 14 sierpnia 2000 roku. Zastąpił go wicemarszałek Senatu Andrzej Chronowski.

27 lipca 2005 Sejm przyjął wniosek o postawienie Emila Wąsacza przed Trybunałem Stanu za niedopełnienie obowiązków przy prywatyzacji Domów Towarowych Centrum, Telekomunikacji Polskiej oraz PZU.

18 września 2006 Emila Wąsacza zatrzymali funkcjonariusze CBŚ. Prokuratura postawiła mu zarzuty dotyczące niedopełnienia obowiązków związanych z ochroną interesu Skarbu Państwa przy prywatyzacji PZU. Grozi mu do 10 lat więzienia.

We wrześniu 2007 r. gdański Sąd Okręgowy przyznał mu ponad 6 tys. zł zadośćuczynienia za bezzasadne zatrzymanie.

Ukończył wydział elektryczny Politechniki Łódzkiej ze specjalnością inżyniera automatyka oraz podyplomowe Studium Zarządzania w Szkole Głównej Handlowej.

Ukończył wydział elektryczny Politechniki Łódzkiej ze specjalnością inżyniera automatyka oraz podyplomowe Studium Zarządzania w Szkole Głównej Handlowej.