Kariera zawodowa

Do 1967 r. grała na skrzypcach w orkiestrze, jednak choroba kości uniemożliwiła jej dalszą karierę. W latach 1970-1977 pracowała w administracji. Stała się znana w latach 70., kiedy aktywnie przeciwstawiała się uznaniu przez władze RFN granicy Polski na Odrze i Nysie. W 1974 r. wstąpiła do CDU (chrześcijańska demokracja), a w 1990 r. została deputowaną do Bundestagu.
Od 1994 r. należy do Związku Wypędzonych w Niemczech, a od 1998 r. pełni funkcję przewodniczącej związku. Należy do kierownictwa Goethe-Institut, rozgłośni ZDF, Stowarzyszenia Terytorialnego Prus Zachodnich, a od 2000 r. - kierownictwa CDU. Od 2005 r. jest członkiem komisji parlamentarnej Bundestagu ds. praw człowieka i pomocy humanitarnej. Aktywnie propaguje kontrowersyjną ideę budowy w Berlinie Centrum Przeciwko Wypędzeniom, które z założenia ma się koncentrować na dokumentowaniu wysiedleń Niemców z Europy Środkowej i Wschodniej.

Zawód: wypędzona
Legitymacja Steinach do nazywania się wypędzoną i kierowania Związkiem Wypędzonych jest mocno naciągana. Co prawda urodziła się w Polsce, ale nie na terenach należących przed wojną do Niemiec tylko bezprawnie okupowanych po 1939 r. Ponadto jej matka, urzędniczka z Bremy urodziła ją w czasie krótkich odwiedzin u jej ojca, który jako żołnierz Luftwaffe służył w tym czasie na lotnisku w okupowanej Rumi (Kaszuby). W styczniu 1945, na trzy miesiące przed wkroczeniem Armii Czerwonej, matka z półtoraroczną Eriką i jej trzymiesięczną siostrą wyjechały z Rumi i nie doświadczyły przesiedlenia.
Dlatego przeciwnicy Steinbach zarzucają jej wykorzystywanie postulatów ziomkostw niemieckich do robienia własnej kariery politycznej. Również pomysł budowy Centrum Przeciwko Wypędzeniom uważany jest przez krytyków za sposób pozyskiwania znacznych sum pieniędzy od zamożnych niemieckich emerytów.

W Polsce często poglądy Steinbach utożsamiane są z poglądami Powiernictwa Pruskiego, które domaga się odszkodowań od Polski i Republiki Czeskiej za mienie obywateli niemieckich przesiedlonych na mocy postanowień czterech mocarstw po konferencji poczdamskiej w 1945 r. Steinach jednak od pewnego czasu odżegnuje się od roszczeń Powiernictwa, chcąc sprawić wrażenie, że jej działania nie mają charakteru antypolskiego. Stanowczo sprzeciwia się natomiast wybudowaniu Centrum Przeciwko Wypędzeniom na terenie Polski, np. we Wrocławiu.

Polskie władze uważają jednak, że Centrum, o które walczy Steinach, kładąc nacisk na przesiedlenia i pomijając odpowiedzialność hitlerowskich Niemiec za rozpętanie II wojny światowej, ma na celu uczynienie z ofiar katów i odwrotnie. Tak rząd Polski ocenia też otwartą przez Steinbach 10 sierpnia 2006 roku w Berlinie wystawę "Wymuszone drogi. Ucieczka i wypędzenie w Europie XX wieku". Jakkolwiek wystawa mówi także o cierpieniach innych narodów, ale zdaniem polskiego rządu stawia Niemców w jednym rzędzie z przesiedlonymi Żydami, Ormianami i Bośniakami, sugerując, że niemieccy wypędzeni byli takimi samymi niewinnymi ofiarami czystek etnicznych.

Ukończyła prywatne studium muzyki