W 1968 r. w czasie tzw. wydarzeń marcowych organizował protesty w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, za co został relegowany z uczelni i skierowany do kompanii karnej. Udało mu się jej jednak uniknąć, dzięki temu, że przez kilka tygodni się ukrywał. Dwa lata później ukończył studia, a następnie obronił doktorat. W 1981 był jednym z liderów NSZZ "Solidarność" Rolników Indywidualnych.
Internowany 13 grudnia 1981 prawie rok siedział w więzieniu na Białołęce i w Strzebielinku. Uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu. Po reaktywowaniu zdelegalizowanego NSZZ „Solidarność” RI został przewodniczącym jego rady krajowej (do 1992 r.). Wszedł do Senatu I kadencji (1989-1991) z ramienia Komitetu Obywatelskiego. Był też posłem na Sejm I, III (AWS) i IV kadencji (LPR).
Dwukrotnie kierował resortem rolnictwa - w gabinetach Jana Olszewskiego (23 grudnia 1991 do 8 kwietnia 1993) i Hanny Suchockiej (1992-1999).
Działał w wielu partiach i stronnictwach, pełniąc w nich kierownicze funkcje - był m.in. prezesem Polskiego Stronnictwa Ludowego - Porozumienie Ludowe, przewodniczącym rady politycznej Porozumienia Konserwatywno-Ludowego "Chadecja" (1996). Założył w 2001 Przymierze dla Polski, którego działacze kandydowali w wyborach z list Ligi Polskich Rodzin (w grudniu 2002 wystąpił z klubu LPR na skutek konfliktu z jego kierownictwem). PP weszło potem w skład Ruchu Patriotycznego.
W 2005 r. próbował wystartować w wyborach prezydenckich, jednak nie zdołał zebrać wymaganych 100 tys. podpisów. Nie został też wybrany do Sejmu. W 2007 bez powodzenia kandydował w przedterminowych wyborach parlamentarnych z ramienia PdP do Senatu.Jako poseł sprzeciwiał się prywatyzacji polskich cukrowni, sektora bankowego, energetycznego oraz PZU.
Znany był z radykalnych i często niekonwencjonalnych zachowań. 16 stycznia 2000 przed debatą o odwołanie ministra skarbu państwa Emila Wąsacza podskakiwał i wykrzykiwał coś na korytarzu sejmowym. Janowski twierdził potem, że ktoś podstępnie podał mu narkotyki. 11 października 2000 roku nie chciał zejść z trybuny sejmowej, żądając wprowadzenia do porządku obrad debaty o polskim cukrownictwie. W lutym 2001 r. dwa tygodnie okupował budynek ministerstwa skarbu Andrzeja Chronowskiego, protestując przeciwko wyprzedaży zagranicznym firmom polskich cukrowni. Usunęła go stamtąd dopiero policja wezwana przez nowo powołaną minister Aldonę Kamele-Sowińską. Rok później ponowił okupację mównicy, tym razem przebywał na niej od 9 rano do 4 w nocy, skąd wyniosła go straż marszałkowska. Protestował wówczas przeciwko prywatyzacji STOEN-u. Próbował też wygłaszać przemówienia niezgodne z ustalonym porządkiem obrad, a 20 grudnia 2002 zostawił na mównicy woreczek, mówiąc, iż jest to "wąglik, rózgi na prezydenta i premiera, lista z nazwiskami zdrajców ojczyzny i setki listów od osób z informacjami o rozkradaniu majątku narodowego".

Doktor nauk rolniczych (SGGW)

Historia i sztuka ogrodowa