Pracę zaczęła w dziale technicznym Zakładu Naprawy i Mechanizacji Rolnictwa w Ząbkowicach Śląskich. W 1990 roku została wspólniczką w firmie siostry w Ząbkowicach (zakład zajmował się pakowaniem próżniowym garmażerki, owoców i warzyw). Firma upadła. Jak wtedy oceniła, "plan Balcerowicza wszystko przeciął".

Jest jedną z osób, które wspólnie z Andrzejem Lepperem współtworzyły w 1992 roku Związek Zawodowy "Samoobrona", a pół roku później partię o tej samej nazwie. Pełniła w niej od początku obowiązki sekretarza generalnego.

W 2001 roku zdobyła mandat poselski, uzyskując ponad 12 tys. głosów. W Sejmie została przewodniczącą komisji ds. mniejszości narodowych. Wsławiła się stwierdzeniem, że doskonale się na to stanowisko nadaje, bo się na tym nie zna. W 2002 r. została wiceprzewodniczącą Samoobrony; w 2003 r. - szefową struktur wojewódzkich na Podlasiu. Po objęciu funkcji wicemarszałka Sejmu przez Leppera została p.o. szefa klubu Samoobrony. Była jedyną kobietą w konwencie seniorów.

W 2005 roku ponownie została wybrana do Sejmu, mimo że utraciła prawie dwa tysiące głosów, w porównaniu z wyborami w 2001 r. Mandat poselski uzyskała też jej synowa - Elżbieta.

Wiśniowska - jako jedyna kobieta - była członkiem zespołu negocjacyjnego Samoobrony, który uzgadniał warunki paktu stabilizacyjnego z PiS, a później warunki koalicji rządowej.

W maju 2006 roku Sejm powołał Genowefę Wiśniowską na wicemarszałka Izby. Wcześniej z tej funkcji odwołano Andrzeja Leppera, który z niej zrezygnował po wejściu do rządu Kazimierza Marcinkiewicza.

W 2007 nie została ponownie wybrana.

Skończyła Technikum Ekonomiczne w Legnicy, Studium Kulturalno-Oświatowe we Wrocławiu oraz parapsychologię w Instytucie Ekonomii i Kultury w Moskwie za pośrednictwem prowadzonej przez warszawską spółkę Jupiter Europejskiej Akademii Psychologii Integracyjnej.