Działalność polityczna:
Szczyt jego politycznej popularności przypadł na lata 1995-1996. KPRF zdobyła najwięcej mandatów w Dumie w wyborach 1995 r., zaś Ziuganow prowadził we wszystkich sondażach przed wyborami prezydenckimi 1996 r. Ostatecznie został jednak pokonany przez prezydenta Jelcyna. Choć do dziś podnoszą się głosy, że zostały one sfałszowane, KPRF nigdy nie kwestionowała ich wyniku. Od czasu wyborów prezydenckich 1996 r. ani Ziuganow, ani jego partia już nigdy nie odzyskali tamtej popularności.
O komunistach z KPRF mówi się, że zdarzało im się za "wynagrodzenie" nie wystawić swojego kandydata w wyborach do regionalnych władz, dając tym samym wygrać "odpowiedniemu" kandydatowi innej partii. Mimo, że sprawiali wrażenie, iż są obrońcami prostych ludzi, tak naprawdę nieprzejednani byli tylko w deklaracjach, zaś w praktyce od początku byli lojalni wobec Kremla.

W wyborach prezydenckich 2008 roku uzyskał drugi najlepszy wynik - 17,72%.

Komuniści żądają anulowania umowy białowieskiej, która doprowadziła do rozpadu Związku Radzieckiego, "oddania zrabowanego majątku narodowego w powtórne władanie proletariatu", czyli nacjonalizacji przemysłu i handlu oraz stworzenia gospodarki opartej na centralnym planowaniu.