Wykładał na uniwersytetach w Turynie i Rzymie, Modenie, Perugii i Florencji i w Szkole Nauk Politycznych.
Swą karierę polityczną zaczął w 1958 r., wstępując do Włoskiej Partii Socjalistycznej. Z jej list w 1983 r. wszedł na dziesięć lat parlamentu. W latach 1983-1987 pełnił funkcję sekretarza stanu, a następnie (1987-1988) wicepremiera ministra skarbu. Ponownie kierował tym resortem w latach 1988 - 1989 r. Wiceprzewodniczący Włoskiej Partii Socjalistycznej w latach 1988 - 1992. W czerwcu 1992 r. Amato na 10 miesięcy został premierem i były to bodaj najbardziej burzliwe miesiące w jego karierze. Musiał zmagać się nie tylko z kryzysem finansowym, jednym z najpoważniejszych w historii powojennych Włoch, i dwukrotną dewaluacją lira (co doprowadziło w końcu do wycofania tej waluty z Europejskiego Mechanizmu Walutowego), ale i ze skutkami wielkiej afery korupcyjnej (Tangentopoli), która niemal zmiotła ze sceny politycznej Włoską Partię Socjalistyczną. Z dochodzenia, znanego pod nazwą Czyste ręce, Amato wyszedł obronną ręką. Jako premierowi dało mu się natomiast zapobiec katastrofie budżetowej, dzięki wprowadzeniu cięć socjalnych, reformie emerytur, przyspieszeniu prywatyzacji państwowych zakładów.
Był potem prezesem Włoskiego Urzędu Antytrustowego (1994-1997), ministrem reform konstytucyjnych w pierwszym rządzie Massimo D'Alema (1998 do 1999), ministrem skarbu w drugim rządzie D'Alema (1999 do 2000) i ponownie szefem włoskiego rządu ( 2000-2001).
W latach 2002 - 2003 był wiceprzewodniczącym Konwentu Europejskiego, który przygotowywał projekt Traktatu Konstytucyjnego UE. Amato opowiadał się w nim m.in. za zmianą obecnego systemu rotacji przewodnictwa w UE, tj. wydłużeniem czasu poszczególnych prezydencji.
Od maja 2006 r. Amato jest ministrem spraw wewnętrznych w gabinecie Romano Prodiego.

Uzyskał tytuł profesora prawa konstytucyjnego na Uniwersytecie w Rzymie

Ukończył prawo na Uniwersytecie w Columbii

Ukończył Uniwersytet w Pizie