W 1982 r. został przewodniczącym Partii Wolności i Postępu, która na kongresie w 1992 r. przekształciła się w Partię Flamandzkich Liberałów i Demokratów. W 1985 r. po raz pierwszy zasiadł w belgijskim parlamencie. W latach 1985 - 1988 był wicepremierem oraz ministrem ds. budżetu i planowania. Od 1999 r. jest premierem, pierwszym po wojnie liberałem na tym stanowisku.
Pierwszy gabinet, w 1999 r. jego partia VLD, największa w parlamencie, sformowała koalicję z socjalistami, flamandzką partią zielonych oraz trzema partiami walońskimi. Do drugiego rządu (2003 – 2007) Verhofstadta partia zielonych już nie weszła.
Wyborów parlamentarnych w czerwcu 2007 Flamandzcy Liberałowie i Demokraci nie wygrali, uzyskując zaledwie 4. rezultat. Jednak po fiasku misji chadeka Yves’a Leterme’a, król Belgii Albert II powierzył Verhofstadtowi misję stworzenia tymczasowego gabinetu. W grudniu 2007 r. parlament udzielił mu wotum zaufania do 23 marca 2008, kiedy to premierem ma zostać Yves Leterme. Głównym zadaniem rządu było uchwalenie budżetu i stabilizacja sceny politycznej po najdłuższym w historii kraju, trwającym 196 dni, procesie jego formowania.

20 marca 2008 na czele nowego rządu stanął Yves Leterme z partii Chrześcijańskich Demokratów i Flamandów.

Ukończył prawo na uniwersytecie w Gandawie