Droga artystyczna: pierwsze wiersze ("Poetry") wydał w 1950 roku pod pseudonimem Harold Pinta, choć za właściwy debiut uważa opublikowanie w 1957 roku jednoaktówki "The Room". Pracował wówczas jako aktor w radiu BBC i uczył się krótko w Central School of Speech and Drama. Rozgłos przyniosła mu sztuka "Dozorca", wystawiona w 1960 roku. Jest uznawany za przedstawiciela teatru absurdu (jak Beckett czy Ionesco), twórcę tzw. komedii zagrożenia (comedy of menace). Napisał 29 dramatów, m.in.: "Urodziny Stanleya" (1957), "Powrót do domu" (1965), "Pejzaż" (1967), "Cisza" (1968), "No Man`s Land" (1975), "One for the Road" (1984), "Mountain Language" (1988).
Jako aktor zadebiutował w teatrze studenckim w 1948 roku. Z grupą teatralną Anew McMaster występował w latach 1954-57 używając pseudonimu David Baron. Napisał ponad 20 scenariuszy, z czego większość filmowych: "Służący" (1963), "Wypadek" (1967) "Posłaniec" (1970) "Kochanica Francuza" (1981). W 1977 r. wydano jego niezrealizowany dotąd scenariusz według M. Prousta "W poszukiwaniu straconego czasu". Kilkadziesiąt razy grał małe role, ostatnio w "Mansfield Park" (1999) i "Krawcu z Panamy" (2001).
W Polsce był popularny w latach 70. Jego sztuki realizowali znani reżyserzy: Erwin Axer, Gustaw Holoubek, Jan Kreczmar czy Aleksander Bardini. Obecnie "Urodziny Stanleya" w reż. Ryszarda Kotysa wystawia Teatr Nowy w Łodzi. Jego utwory publikował głównie miesięcznik "Dialog".
W latach 1956-80 był żonaty z aktorką Vivien Merchant. W 1980 r. ożenił się z pisarką lady Antonią Fraser, specjalizującą się w biografiach historycznych, m.in. Cromwella i żon Henryka VIII, działaczką międzynarodowego Pen Clubu. Syn Daniel (z pierwszego małżeństwa) jest literatem i muzykiem.

W 2002 r. Pinter przeszedł chemioterapię z powodu raka krtani.

ukończył liceum w Hackney, a w latach 1948-50 studiował w Królewskiej Akademii Sztuk Dramatycznych w Londynie.

Laurence`a Olivera (1996), Broadwayowskiego Tony`ego (1967), nagrody Pirandella i Moiliera oraz literacka Nagroda Nobla (2005).

Po ogłoszeniu werdyktu Szwedzkiego Komitetu Noblowskiego w mediach zapanowała konsternacja. Z jednej strony padały określenia "artystyczna ramota" czy "fanatyczny lewak", z drugiej - "jeden z kamieni milowych współczesnego teatru" i "najlepszy żyjący dramaturg".
Pod względem artystycznym jak najbardziej zasługuje na Nobla. Gorzej z jego poglądami politycznymi i zaangażowaniem w sprawy co najmniej wątpliwe - pisał Antoni Libera na łamach Wprost. W 1949 roku Pinter odmówił służby wojskowej ze względu na swoje pacyfistyczne przekonania. Krytykował rządy Margaret Thatcher i Ronalda Reagana, sprzeciwiał się interwencji NATO w Kosowie i Afganistanie. Bronił Salvadora Allende i Slobodana Milosevica. Był przeciwnikiem wojny na Falklandach, a obecnie - w Iraku. Pisuje też antywojenne wiersze. W 1996 roku nie przyjął tytułu szlacheckiego.