Od 1973 do 1978 pracowała jako motornicza tramwaju w Gdańsku. Później zatrudniona była w Stoczni Gdańskiej na stanowisku operatora urządzeń dźwigowych. W 1979 powróciła do poprzedniego miejsca pracy.

15 sierpnia 1980 roku zainaugurowała strajk gdańskiej komunikacji miejskiej. - Ten tramwaj dalej nie jedzie - oznajmiła z kabiny motorniczego tramwaju nr 15 na pętli przy Operze Bałtyckiej do pasażerów. Została szefem komitetu strajkowego tramwajarzy. Następnego dnia udała się do Stoczni Gdańskiej, by ogłosić przyłączenie tramwajarzy do strajku. Trafiła na krytyczny moment: komitet strajkowy podpisał porozumienie z dyrekcją i Lech Wałęsa ogłosił koniec protestu. Ludzie wychodzili z zakładu. Krzywonos zaczęła krzyczeć: - Zdrada! Jeśli nas porzucicie, będziemy zgubieni! Stocznię zostawią w spokoju, ale małe zakłady rozgniotą jak pluskwy! Nie przerywajcie strajku, autobusy nie zwyciężą czołgów!

Ostatecznie stoczniowcy zdecydowali o kontynuowaniu strajku. Henryka Krzywonos weszła do prezydium Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego. Od września należała do NSZZ „Solidarność”. Była jednym z sygnatariuszy Porozumień Sierpniowych.

W czasie stanu wojennego zajmowała się pomocą internowanym oraz kolportażem podziemnych wydawnictw. Represjonowana przez władze, podczas jednej z rewizji została dotkliwie pobita, w skutek czego poroniła. Została pozbawiona możliwości zatrudnienia. Dzięki wsparciu m.in. ks. Henryka Jankowskiego wyjechała na Mazury, a następnie do Szczecina. Od 1986 ponownie zamieszkała w Gdańsku, gdzie została zatrudniona w Ośrodku Kształcenia Cudzoziemców.
W latach 1989–1994 prowadziła wraz z mężem rodzinę zastępczą, a od 1994 do czasu przejścia na emeryturę - w 2009 roku - rodzinny dom dziecka w Gdańsku. W 2004 została absolwentką Centrum Kształcenia Ustawicznego dla Dorosłych w Gdańsku.

W 2000 roku wyróżniono ją tytułem Honorowego Obywatela Miasta Gdańska. W 2005 otrzymała nagrodę im. Andrzeja Bączkowskiego a 3 maja 2006 została odznaczona przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2009 podczas Kongresu Kobiet Polskich w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie, otrzymała tytuł „Polki dwudziestolecia”.

Henryce Krzywonos został poświęcony film dokumentalny „Świat bez tajemnic – Oni zrywali Żelazną Kurtynę – Polska. Henryka Krzywonos i narodziny Solidarności” w reżyserii Małgorzaty Buckiej.