W pierwszej połowie lat 70. zaangażowała się w działalność opozycyjną, m.in. uczestniczyła w protestach przeciwko powołaniu Socjalistycznego Związku Studentów Polskich. Po wydarzeniach czerwca 1976 uczestniczyła w organizowaniu pomocy dla represjonowanych robotników.

Od 1977 do 1980 pracowała w Ministerstwie Finansów. Była w pierwszym zespole redakcyjnym "Robotnika". Należała do autorów Karty Praw Robotniczych, działała w Komitecie Obrony Robotników. W 1980 zaangażowała się w działalność "Solidarności". Była ekspertem Regionu Mazowsze związku. Po wprowadzeniu stanu wojennego publikowała w "Tygodniku Mazowsze".

Później na emigracji w Niemczech, współpracowała m.in. z Radiem Wolna Europa. Po powrocie do kraju w 1987 została ekspertem związkowym, działała w Komisji Polityki Społecznej przy Komitecie Obywatelskim. Brała udział w pracach jednego z zespołów w trakcie obrad Okrągłego Stołu.

Od 1989 pełniła funkcję doradcy ministra pracy, od 1991 do 1994 była wiceministrem w Ministerstwie Pracy i Polityki Socjalnej. Następnie została współpracownikiem Instytutu Badań nad Gospodarką Rynkową. W latach 1998-2001 doradzała ministrowi pracy, zasiadała w Radzie Nadzorczej ZUS. Ekspert Międzynarodowej Organizacji Pracy i Komisji Europejskiej ds. integracji społecznej. Należała do Unii Demokratycznej i Unii Wolności.

W październiku 2010 roku została ministrem ds. społecznych w Kancelarii Prezydenta.