Kariera zawodowa:

W latach 1974-76 pracowała w Instytucie Polityki Naukowej i Szkolnictwa Wyższego oraz w Instytucie Krajów Socjalistycznych PAN (1976-86). Zajmowała się ludami Dalekiego Wschodu, szczególnie Mongolią.

W okresie PRL nie należała do organizacji politycznych. Swą aktywność polityczną rozpoczęła od działań związanych z obroną praw człowieka - głównie praw kobiet. Od połowy lat 80. działa w Lidze Kobiet Polskich. Przez dwie kadencje pełniła funkcję przewodniczącej Zarządu Głównego tej organizacji. Wraz ze Zbigniewem Bujakiem prowadziła w 1991 roku akcję na rzecz Referendum w sprawie Karalności Przerywania Ciąży. Wówczas związała się ze środowiskiem Ruchu-Demokratyczno Społecznego. Z listy wyborczej tej organizacji, startowała bez powodzenia w wyborach parlamentarnych w 1991 roku. W II kadencji Sejmu RP była współzałożycielką Klubu Parlamentarnego Unii Pracy. Pełniła funkcję wiceprzewodniczącej sejmowej Komisji Edukacji, Nauki i Postępu Technicznego. Była jedną z dwóch posłanek wchodzących w skład delegacji Sejmu RP do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. Przewodniczyła też polsko-mongolskiej grupie parlamentarnej.

Do Sejmu powróciła po wyborach parlamentarnych 2001 roku, w których kandydowała w Gdyni z listy SLD - UP, uzyskując 23666 głosów. Przez dwa miesiące, do objęcia funkcji rządowej, była członkiem Komisji Kultury i Środków Przekazu. 29 listopada 2001 roku została sekretarzem stanu w Kancelarii Premiera, a miesiąc później objęła urząd Pełnomocnika Rządu ds. Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn. W sierpniu 2002 roku przyczyniła się do przyjęcia przez rząd II Krajowego Programu Działań na Rzecz Kobiet.

W kwietniu 2004 roku zaczęła przewodniczyć Unii Pracy. 2 maja 2004 roku została wicepremierem ds. komunikacji społecznej oraz ministrem polityki społecznej (od 24 listopada 2004 r. do 19 października 2005 r.) w rządzie Marka Belki. Do jej zadań należała m.in. koordynacja prac Rady Ministrów w zakresie polityki społecznej, równego statusu kobiet i mężczyzn oraz przeciwdziałania dyskryminacji, sprawowanie nadzoru, w zakresie wyznaczonym przez Prezesa Rady Ministrów, nad działalnością Rządowego Centrum Studiów Strategicznych oraz Pełnomocnika Rządu do Spraw Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn.

Z Unii Pracy odeszła 19 kwietnia 2005 r., przystępując do założonej przez siebie partii o nazwie Unia Lewicy. Była członkiem komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich w Polsce 2005 r. W wyborach w 2005 roku, uzyskała mandat poselski, ponownie startując z listy SLD. W grudniu 2005 roku, podczas Konwencji Krajowej Unii Lewicy zrezygnowała z z funkcji przewodniczącej i członkostwa w partii. Obecnie jest osobą bezpartyjną.

Działalność i poglądy:

Była współinicjatorką referendum w sprawie zakazu przerywania ciąży. W 1996 zaproponowała projekt ustawy liberalizujący przepisy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego, przerywania ciąży. Jako pełnomocnik ds. równego statusu kobiet i mężczyzn w rządzie Leszka Millera popierała senacki projekt ustawy o równym statusie oraz ideę legalizacji związków homoseksualnych. Często uczestniczyła w demonstracjach osób LGBT.

W roku 2005 została nominowana do Pokojowej Nagrody Nobla.

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz czwarty uzyskała mandat poselski, kandydując z listy koalicji Lewica i Demokraci i otrzymując 14 827 głosy.

10 kwietnia 2010 roku zginęła tragicznie w katastrofie prezydenckiego Tu-154M w Smoleńsku.

Ukończyła studia etnograficzne na Uniwersytecie Warszawskim