Był doradcą MKZ NSZZ "Solidarność" z siedzibą w Hucie Katowice od września 1980 roku do marca 1981 roku, a następnie pełnomocnikiem ds. interwencji NSZZ "Solidarność" RI w Radomiu. W stanie wojennym pracował jako referent prawny, konsultant prawny, rdzeniarz maszynowy, dostawca prasy, kierownik administracyjny zakładowej przychodni zdrowia. Był uczestnikiem studium doktoranckiego prof. Czesława Blocha na wydziale Historii KUL.

Od 1989 r. był członkiem Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. W latach 1989-1993 przewodniczył Radzie Naczelnej partii. Zasiadał w Sejmie od 1989 r., początkowo jako członek Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego, od 1990 r. jako członek Klubu Parlamentarnego ZChN (w 1991 r. wybrany z listy Wyborczej Akcji Katolickiej). Był posłem do 1993 r.
Ponownie został wybrany w 1997 r. z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność i w 2001 r. z ramienia Ligi Polskich Rodzin. W III i IV kadencji przechodził do nacjonalizującego Koła Poselskiego Porozumienia Polskiego. W 2005 roku bez powodzenia startował do Senatu.
Opowiadał się przeciw NATO i UE , a za współpracą z Rosją. Był członkiem sejmowej komisji spraw zagranicznych i komisji do spraw Unii Europejskiej.
W 2000 roku kandydował również na urząd Prezydenta RP, zdobywając 1 proc. głosów.
Łopuszański jest członkiem radomskiego Klubu Inteligencji Katolickiej oraz Prezesem Stowarzyszenia na Rzecz Europy Ojczyzn.

Wykładał międzynarodowe stosunki polityczne w Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu. Opublikował dwie książki: "O Unii Europejskiej i żołnierzach Gedeona" (2003) oraz "Nadzieja Europy" (2005).

W 1974 roku rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Gdańskim, które ukończył w 1981 roku na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego.