W latach 1974-1983 był asystentem na Uniwersytecie Gdańskim. Później pracował w Polskich Liniach Oceanicznych, oraz jako wykładowca na Uniwersytecie Harvarda. W latach 1980-1989 był doradcą ekonomicznym i ekspertem NSZZ Solidarność, a w 1988 roku współzałożycielem Kongresu Liberalno-Demokratycznego. Był ministrem przekształceń własnościowych w rządach Jana Krzysztofa Bieleckiego (1990-1991) i Hanny Suchockiej (1992-1993). Jego główne sukcesy w tym czasie to m.in. uruchomienie giełdy i opracowanie programu powszechnej prywatyzacji. Po klęsce wyborczej KLD pracował w latach 1994-1997, jako zagraniczny ekspert. Po połączeniu Kongresu i Unii Demokratycznej w 1994 roku został członkiem Unii Wolności. Z jej listy wszedł do Sejmu w 1997 r. W 2000 roku wraz z Donaldem Tuskiem odszedł z UW do Platformy Obywatelskiej i w 2001 r. ponownie został wybrany posłem na Sejm. Zasiadał w Komisji Europejskiej, w której był zastępcą przewodniczącego, Komisji Skarbu Państwa, oraz Komisji Uwłaszczenia i Prywatyzacji.

W okresie od kwietnia 2003 r. do kwietnia 2004 r. był obserwatorem przy Parlamencie Europejskim. W wyborach europejskich 13 czerwca 2004 r. został wybrany z listy Platformy Obywatelskiej (PO) liczbą 79,879 głosów (najlepszy wynik w regionie). Był przez 2,5 roku przewodniczącym komisji budżetowej Parlamentu Europejskiego.

Skończył studia na Wydziale Ekonomiki Transportu Uniwersytetu Gdańskiego. W 1984 roku uzyskał tytuł doktora ekonomii.

Jest autorem książki o sławnych liberałach, a także artykułów i felietonów do "Rzeczpospolitej", "Gazety Wyborczej", "Parkietu", "Polityki", "Wprost" i "Newsweek Polska".

Laureat Nagrody Kisiela w 1993 roku.