Działalność opozycyjna:

W latach 70. współpracował z Komitetem Obrony Robotników. W następnej dekadzie związał się z Komitetem Helsińskim. Był członkiem jawnych oraz doradcą podziemnych władz krajowych NSZZ "Solidarność", m.in. w 1980 r. był sekretarzem Krajowej Komisji Wykonawczej, a w latach 1981-1982 kierownikiem działu w Ośrodku Badań Społecznych Regionu Mazowsze. 27 września 1981 był jednym z sygnatariuszy deklaracji założycielskiej Klubów Służby Niepodległości. Przez rok był także redaktorem naczelnym "Tygodnika Solidarność". Nie był internowany, ale 17 grudnia 1981 roku został zatrzymany na kilka godzin. Odmówił wówczas podpisania deklaracji lojalności. Razem z Ludwikiem Dornem reaktywował "Głos". Jesienią 1987 roku został sekretarzem już jawnej Krajowej Komisji Wykonawczej NSZZ Solidarność. W maju i sierpniu 1988 roku był doradcą strajkujących w Stoczni Gdańskiej im. Lenina.

Działalność polityczna:

W 1989 roku został senatorem I kadencji z listy Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. Z upoważnienia "Solidarności" negocjował powołanie rządu Tadeusza Mazowieckiego. W 1990 roku razem ze swoim bratem Lechem założył Porozumienie Centrum i do 1998 roku był jego prezesem. W 1990 roku został szefem Kancelarii Prezydenta Lecha Wałęsy. Odszedł z niej rok później po konflikcie z Wałęsą. W tym samym roku został posłem z listy PC. W 1997 r. związał się z Ruchem Odbudowy Polski Jana Olszewskiego i w tym samym roku został posłem z listy tej partii.

W 2001 roku razem ze swoim bratem założył Prawo i Sprawiedliwość. Partia zdobyła wówczas 9,5 proc. głosów w wyborach parlamentarnych i 44 sejmowe mandaty. Sam Jarosław Kaczyński zdobył w okręgu warszawskim ponad 144 tys. głosów. Został przewodniczącym klubu parlamentarnego PiS. W 2003 roku, kiedy jego brat Lech został prezydentem Warszawy, Jarosław zastąpił go na stanowisku prezesa PiS.

W kolejnych wyborach parlamentarnych w 2005 roku PiS zdobył już 27 proc. głosów i 155 mandatów, a sam Jarosław Kaczyński startując z pierwszego miejsca w Warszawie - ponad 171 tys. głosów. Jako szef zwycięskiej partii był typowany na premiera, ale ostatecznie PiS wyznaczył na to stanowisko Kazimierza Marcinkiewicza. 28 grudnia 2005 roku otrzymał od brata-prezydenta nominację na członka Rady Bezpieczeństwa Narodowego.

Jarosław Kaczyński został uznany Człowiekiem Roku 2005 tygodnika "Wprost".

7 lipca 2006 roku był zarekomendowany przez władze PiS na premiera, po zapowiedzi dymisji Kazimierza Marcinkiewicza. 10 lipca prezydent Lech Kaczyński desygnował go na stanowisko Prezesa Rady Ministrów. Nowy premier zapowiedział kontynuowanie polityki poprzednika i powołanie gabinetu w składzie tożsamym z rządem Kazimierza Marcinkiewicza (wyłączywszy zmianę na stanowisku ministra finansów - Pawła Wojciechowskiego zastąpił Stanisław Kluza).

Był liderem listy Prawa i Sprawiedliwości w wyborach do Sejmu VI kadencji w okręgu warszawskim. W głosowaniu, które odbyło się 21 października uzyskał 273 684 głosów i mandat poselski. Był to drugi pod względem liczby głosów wynik w okręgu warszawskim - najwięcej głosów (534 241) otrzymał lider PO Donald Tusk.

5 listopada 2007 roku, po przegranych wyborach, prezydent Lech Kaczyński przyjął dymisję rządu Jarosława Kaczyńskiego. Rada Ministrów pod kierownictwem Kaczyńskiego sprawowała konstytucyjne obowiązki do 15 listopada 2007, kiedy to została zaprzysiężona Rada Ministrów nowego Prezesa Rady Ministrów - Donalda Tuska.

W 2010 roku, po śmierci Lecha Kaczyńskiego w katastrofie smoleńskiej Jarosław Kaczyński wystartował w wyborach prezydenckich. W drugiej turze prezes PiS przegrał z Bronisławem Komorowskim zdobywając 46,4 procent głosów (w pierwszej turze głosowało na niego 36,4 procent wyborców).

Pracował w Instytucie Polityki Naukowej i Szkolnictwa Wyższego oraz w białostockiej filii Uniwersytetu Warszawskiego

W Instytucie Nauki o Państwie i Prawie Polskiej Akademii Nauk otrzymał stopień doktora

Jest absolwentem Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego