Według kairskich kartotek Arafat urodził się w Kairze, choć uparcie twierdził, że w Jerozolimie. Faktycznie u wuja w Jerozolimie miał spędzić zaledwie cztery lata swego dzieciństwa po śmierci matki (zmarła, kiedy Arafat miał pięć lat).
Początkowo, w czasie studiów na kairskim uniwersytecie, Arafat starał się nawet zrozumieć judaizm; wiele czytał o nim i dyskutował z żydowskimi syjonistami. Z czasem jednak jego poglądy ewoluowały w kierunku nacjonalizmu palestyńskiego. Jeszcze na studiach związał się z Bractwem Muzułmańskim, a w latach 1952 - 56 stał na czele federacji Studentów Palestyńskich.
W 1952 r. odbył intensywny kurs szkolenia wojskowego. W 1956 r. jako oficer egipski uczestniczył w walkach w strefie Kanału Sueskiego. W tym samym roku ukończył też studia i wyjechał do Kuwejtu, gdzie w latach 1957-1965 pracował jako przedsiębiorca budowlany. Tam w 1958 r. powołała do życia zbrojną organizację palestyńską al-Fatah, która w 1968 r. weszła w skład Organizacji Wyzwolenia Palestyny, skupiającej ugrupowania walczące o palestyńską niepodległość i kwestionujące legalność istnienia państwa Izrael. Przyjął wówczas pseudonim Abu Ammar.
W 1969 r., kiedy Al-Fatah zdominowała Organizację Wyzwolenia Palestyny, Arafat przejął nad nią kontrolę i to on zadecydował o przyjęciu przez OWP terrorystycznych metod walki. Rok później, kiedy na terenie Jordanii doszło do walk (władze Jordanii próbowały rozbroić rosnącą w siłę na jej terytorium milicję palestyńską), Arafat wyrósł na palestyńskiego lidera, stając na czele Rewolucyjnych Sił Zbrojnych i obejmując funkcję przewodniczącego KC Palestyńskiego Ruchu Oporu.
Przełomowym momentem w walce Arafata o palestyńską sprawę była słynna XXVII sesja ONZ w 1974 r. Wówczas wystąpił jako szef delegacji palestyńskiej z gałązką oliwną w ręku i przypasaną kaburą pistoletu, uzyskując dla OWP status obserwatora przy ONZ i uznanie za jedyne legalne przedstawicielstwo narodu palestyńskiego. Mówił wówczas o wspólnym z Żydami demokratycznym państwie, potępił terroryzm i przyrzekł go zaniechać, ale ta deklaracja nie znalazła potwierdzenia w czynach.
W listopadzie 1988 r. OWP, tracąca wpływy w objętej pierwszą intifadą Strefie Gazy, ogłosiła utworzenie niepodległego państwa palestyńskiego i rządu na uchodźstwie, który nadal zgłaszał roszczenia do całej Palestyny (łącznie z terytorium Izraela). Na czele rządu stanął Arafat. Miesiąc później Arafat obiecał uznanie Izraela i oficjalnie odrzucił terroryzm, uzyskując poparcie USA, które naciskały na uznanie Izraela jako konieczny punkt wyjścia w negocjacjach pokojowych w Camp David. Popadł tym samym w konflikt z przedstawicielami palestyńskich ekstremistów.
W 1990 r. udzielił Saddamowi Husajnowi poparcia w konflikcie z Kuwejtem i koalicją antyiracką, co spowodowało jego izolację w świecie arabskim. Lata 90. to szczytowy okres potęgi Arafata. Tajne negocjacje z Izraelem z początku lat 90. doprowadziły do powstania Autonomii Palestyńskiej, na czele której stanął. W 1994 r. za zainaugurowanie procesu pokojowego otrzymał wraz z Ichakiem Rabinem i Szimonem Perezem Pokojową Nagrodą Nobla. Proces ten z powodów leżących po obu stronach konfliktu nie doprowadził jednak do powstania niepodległego państwa palestyńskiego, co spowodowało stopniowy upadek Arafata. Tracił przede wszystkim popularność wśród Palestyńczyków, którą przywróciły mu dopiero represje ze strony Izraela. W 2001 r. podczas drugiej intifady władze izraelskie oskarżały go o ciche wspieranie zamachów i nałożyły na niego areszt domowy (potwierdziły to zdobyte przez Izrael dokumenty Autonomii Palestyńskiej). Rok później, po rozpoczęciu izraelskiej operacji militarnej, ogłoszono go wrogiem Izraela, zabroniono mu udziału w szczycie Ligi Państw Arabskich i zablokowano jego siedzibę w Ramallah. W 2003 r. pod naciskiem palestyńskiej i międzynarodowej opinii publicznej przywódca autonomii rozpoczął zmiany w systemie sprawowania rządów w Autonomii, które miały ograniczyć jego władzę; powołał m.in. nowego premiera - Mahmuda Abbasa. Faktycznie jednak nie pozwolił mu kierować kluczowymi resortami.
W październiku 2004 r. chory Arafat wyjechał na leczenie do Paryża. Na początku listopada, kiedy stan jego zdrowia bardzo się pogorszył, część uprawnień dotyczących bezpieczeństwa i finansów przekazano ówczesnemu premierowi Autonomii Palestyńskiej Ahmedowi Korei.
Wkrótce potem 11 listopada 2004 r. Arafat zmarł we francuskim szpitalu wojskowym pod Paryżem. Pochowany został w Ramallah.

Ukończył budownictwo lądowe na Uniwersytecie króla Fauda (Kairskim)

* 1994 - Pokojowa Nagroda Nobla,
* 1993 - Człowiek Roku magazynu "Time" wspólnie z Nelsonem Mandelą, Frederikiem de Klerkiem i Icchakiem Rabinem