Kariera wojskowa:
W 1946 roku rozpoczął służbę na USS Wyoming w bazie Norfolk (Wirginia). Trzy lata później został skierowany do Pearl Harbor. Po roku służby przeszedł do jednostki w San Diego (Kalifornia). Został zwolniony w stopniu kapitana marynarki 9 października 1953 roku.

Kariera polityczna:

Po śmierci ojca, Carter powrócił do Plains, by przejąć plantacje orzeszków ziemnych. Szybko jednak zainteresował się polityką. W 1962 roku został wybrany do Senatu Stanowego Georgii. W 1966 roku, kandydując do Izby Reprezentantów USA, zmienił zdanie i postanowił ubiegać się o nominację na gubernatora stanu. Przegrał jednak walkę wyborczą z Lesterem Maddoxem, uważanym za przedstawiciela rasistów i konserwatystów. W wyborach wystartował ponownie w 1970 roku, odnosząc łatwe zwycięstwo nad republikaninem Carlsem Sandersem. Funkcję gubernatora sprawował w latach 1971-1975. W 1976 roku, w pierwszym głosowaniu, uzyskał nominację demokratów na kandydata na prezydenta. Po wybuchu afery Watergate, wyborcy stracili zaufanie do polityków z Waszyngtonu. Ułatwiło to Carterowi zwycięstwo. 20 stycznia 1977 roku został zaprzysiężony na 39. prezydenta USA. Kadencję sprawował przez cztery lata.

Polityka:

Zdaniem ekspertów Carter podniósł prestiż międzynarodowy USA, gdyż zrezygnował z interwencji wojskowych i walczył o ochronę praw człowieka. Za jego prezydentury USA wróciła do twardej polityki wobec ZSSR.

Polskie akcenty:

W administracji Cartera ważne stanowiska zajmowało dwóch Polaków - Zbigniew Brzeziński (w latach 1977-1981 doradca ds. bezpieczeństwa narodowego) i Edmund Muskie-Marciszewski (sekretarz stanu w latach 1980-1981). Pierwszym krajem, który Carter odwiedził tuż po zaprzysiężeniu była Polska.

W 1946 roku ukończył Akademię Marynarki Wojennej w Annapolis (US Navy). W trakcie służby wojskowej studiował fizykę jądrową w Union College. W 1948 roku przeszedł szkolenie dla załóg okrętów podwodnych.