Barroso zaczął zajmować się polityką już jako student. Należał wówczas do Rewolucyjnego Ruchu Portugalskiego Proletariatu. Ruch ten uczestniczył w rewolucji goździków w 1974 roku, obalającej wojskową dyktaturę Salazara w Portugalii.

Barroso zmienił poglądy na prawicowe, by w grudniu 1980 r. zostać członkiem centroprawicowej Partii Socjaldemokratycznej (PSD). W 1985 r. został doradcą sekretarza stanu ds. polityki zagranicznej. Był wówczas jednym z najmłodszych polityków w rządzie. Angażował się w próby pokojowego rozwiązania wojny domowej w byłej portugalskiej kolonii Angoli. Popierał także niepodległość Wschodniego Timoru, ówczesnej prowincji indonezyjskiej. Od 1992 r. (do porażki PSD w wyborach w 1995 roku) był ministrem spraw zagranicznych Portugalii.

W 1999 r. wybrano go na przewodniczącego Partii Socjaldemokratycznej. Po wyborach w 2002 r. został premierem rządu koalicyjnego. Jego rząd podejmował wiele kontrowersyjnych decyzji: popierał interwencję w Iraku, prowadził restrykcyjną politykę gospodarczą, zmierzającą do ograniczenia deficytu budżetowego, podniósł podatek VAT i ograniczył zatrudnienie w administracji. Nie spowodowało to jednak, ożywienia gospodarki i zmniejszenia bezrobocia, a spadek poparcia społecznego dla rządu i porażkę Partii Socjaldemokratycznej w wyborach do Parlamentu Europejskiego w czerwcu 2004 r.

29 czerwca 2004 roku Barosso został wybrany na szefa Komisji Europejskiej. 20 lutego 2005 roku PSD poniosła porażkę w przyspieszonych wyborach parlamentarnych.

3 września 2009 roku ogłosił swój manifest jako kandydat na stanowisko szefa Komisji. Został ponownie wybrany 16 września 2009 roku na pięcioletni mandat.

Prawnik, ukończył Uniwersytet w Genewie

Prawnik, ukończył Uniwersytet Lizboński