Nauka:

Przez wiele lat pracował jako nauczyciel. W latach 1983-90 był członkiem NSZZ "Solidarność", redagował i wydawał drugoobiegowe pismo oświaty niezależnej "Pokolenie" oraz był współzałożycielem, redaktorem i wydawcą katolickiego tygodnika "Aspekty". W latach 1990-1992 był kuratorem w Kuratorium Oświaty w Gorzowie Wlkp. W 1992 roku został wiceministrem edukacji narodowej w rządzie Hanny Suchockiej (funkcję tę pełnił przez rok). W latach 1993-1995 pracował jako konsultant i wicedyrektor Wojewódzkiego Ośrodka Metodycznego w Gorzowie.

Polityka:

Od 1989 roku był członkiem-założycielem Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. Od 1994 roku był członkiem Zarządu Głównego ZChN i szefem Zarządu Regionu w Gorzowie Wielkopolskim. Był posłem III kadencji z ramienia AWS-ZChN i pełnił funkcję wiceprzewodniczącego sejmowej Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży, a także wiceszefa Komisji Nadzwyczajnej, przygotowującej zmiany prawne związane z reformą administracji. W latach 1999-2000 był szefem gabinetu politycznego premiera Jerzego Buzka. Zrezygnował z tej funkcji w proteście przeciw wpływom, jakie w otoczeniu premiera miała Teresa Kamińska, będąca wtedy społecznym doradcą szefa rządu.

W lutym 2001 roku Marcinkiewicz zrezygnował z członkostwa w ZChN i założył Przymierze Prawicy, które szybko połączyło się z nową partią braci Kaczyńskich. W lipcu tego samego roku został szefem Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość. Był posłem na Sejm RP IV kadencji i jednocześnie szefem sejmowej komisji Skarbu Państwa. Wcześniej był wiceprzewodniczącym Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży, uczestniczył też w pracach Komisji Finansów Publicznych oraz kilku podkomisji. W 2003 roku Marcinkiewicz otrzymał tytuł Cyberpolityka 2003, nagrodę przyznawaną postaciom polskiej sceny politycznej szczególnie zasłużonym w dziedzinie społeczeństwa informacyjnego.

W 2003 roku z Wiesławem Walendziakiem założył Instytut Środkowoeuropejski - wydawcę dwumiesięcznika Międzynarodowy Przegląd Polityczny. Jest autorem wielu publikacji na tematy gospodarcze, między innymi w tygodniku "Wprost".

W wyborach parlamentarnych w 2005 roku otrzymał 19305 głosów i zdobył mandat poselski. 31 października 2005 roku został prezesem Rady Ministrów.

10 lipca 2006 roku złożył dymisję z funkcji premiera, przyjętą przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego. 18 lipca 2006 roku otrzymał z rąk premiera Jarosława Kaczyńskiego nominację na p.o. prezydenta Warszawy, a dwa dni później przejął obowiązki gospodarza stolicy z rąk Mirosława Kochalskiego po uprzedniej rezygnacji z mandatu poselskiego.

W wyborach na prezydenta stolicy w listopadzie 2006 roku przegrał w drugiej turze z kandydatką PO Hanną Gronkiewicz-Waltz.

W styczniu 2007 roku rozpoczął pracę jako doradca p. o. prezesa banku PKO BP Sławomira Skrzypka i wystartował w konkursie na prezesa tego banku, z którego się później wycofał.

Od 1 marca 2007 jest dyrektorem w Europejskim Banku Odbudowy i Rozwoju w Londynie.

W sierpniu 2007 roku wywołał kontrowersje wypowedzią: "Nigdy nie wykluczałem i nie będę wykluczał, że byłem podsłuchiwany". "Żyjemy w państwie Orwella i warto mieć tego świadomość. Gdy byłem premierem, spodziewałem się tego, że także wobec swojego szefa służby mogą pełnić taką rolę i taką funkcję - powiedział Marcinkiewicz na antenie TVN24. Przyznał też, że dostał propozycję startu w najbliższych wyborach parlamentarnych z list PO oraz PSL, ale nie zamierza kandydować.

W październiku 2007 roku media ujawniły, że miesiąc wcześniej Marcinkiewicz wysłał do premiera Jarosława Kaczyńskiego list, w którym zrezygnował z członkostwa w PiS.W wyborach parlamentarnych były premier poparł Platformę Obywatelską.

Ukończył studia podyplomowe z zakresu administracji na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu

Ukończył studia fizyczne na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego