przez pewien czas współpracował z Porozumieniem Centrum Jarosława Kaczyńskiego. Obecnie jest związany z Platformą Obywatelską.

Kwiatkowski pochodzi ze Zgierza. Jego ojciec zawodowo uprawiał zapasy, trzy razy zdobywał wicemistrzostwo Polski, a po zakończeniu kariery był trenerem i sędzią zapaśniczym. Swoją pasją próbował zarazić syna, ale nic z tego nie wyszło. Przyszły minister sprawiedliwości uczęszczał do zgierskiego Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica. Tam w wieku 17 lat wstąpił do podziemnej Federacji Młodzieży Walczącej. „Nocne wyjazdy i malowanie antykomunistycznych napisów na murach, kolportaż „podziemnych” gazetek w moim liceum. W trakcie jednej z akcji malowania napisów zatrzymała nas milicja, a potem razem z innymi kolegami przesłuchiwało mnie SB. Smutni panowie przyszli także do mojego liceum i wykazali troskę o moje szanse zdania matury. Na szczęście egzamin dojrzałości zdawałem już po obradach Okrągłego Stołu” – pisze na swojej stronie internetowej.


Kwiatkowski przedsiębiorca
Po zdaniu matury Kwiatkowski dał się ponieść entuzjazmowi dla przedsiębiorczości. Kupił dostawczy samochód, z którego razem z kuzynem handlował artykułami spożywczymi. Interes szedł tak dobrze, że po roku kupił rodzicom lokal na sklep (do dziś są jego właścicielami). Zaraz potem wyrejestrował działalność, poszedł na studia prawnicze i wstąpił do Niezależnego Zrzeszenia Studentów, a następnie do Porozumienia Centrum, w którym zetknął się z Jarosławem Kaczyńskim. – To wyjątkowo wnikliwy analityk sceny politycznej – mówił w rozmowie z „Wprost”. Dwa lata wcześniej podczas wyborczej konwencji PO w Łodzi potrafił jednak zabawiać działaczy czekających na wystąpienie Donalda Tuska mało wyszukanymi żartami na temat obu braci: „Kto to jest Lech Kaczyński? Najwyższa głowa w państwie”; „Dlaczego wszyscy po wizycie u premiera Kaczyńskiego mają obtarte kolana? Bo premier lubi rozmawiać twarzą w twarz”.

Kariera samorządowa
Karierę polityczną z ramienia PC rozpoczął w organach samorządu, w którym działał przez kilkanaście lat. Pełnił kolejno funkcje: radnego, przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Rady Miasta, szefa Klubu Radnych. Przez cztery lata sprawował urząd wiceprezydenta Zgierza i odpowiadał m.in. za finanse, oświatę, kulturę oraz sport a także inwestycje i pozyskiwanie funduszy europejskich. Na tym stanowisku osiągnął wymierny sukces - Zgierz sklasyfikowany został na drugim miejscu w rankingu gmin najskuteczniej pozyskujących środki unijne prowadzonym przez „Gazetę Prawną”. Wyprzedził m.in. Łódź.

Kwiatkowski pełnił również funkcję wiceprzewodniczącego sejmiku województwa Łódzkiego.

Z PC do AWS
Po PC przyszedł czas na AWS, do którego Kwiatkowski trafił przez Niezależne Zrzeszenie Studentów. Z tamtego okresu ciągnie się za nim opinia człowieka Janusza Tomaszewskiego, zwanego premierem z Pabianic, rzeźnikiem lub kanclerzem. Można powiedzieć, że całą dorosłą karierę polityczną Kwiatkowskiego zdeterminowały trzy osoby: Tomaszewski, Adam Bielan i Jerzy Buzek. Zaczęło się od dzisiejszego spin doktora PiS, z którym Kwiatkowski rywalizował w połowie lat 90. o przywództwo w NZS. Był to dla niego wyjątkowo trudny czas, bo oprócz polityczno-studenckiej nawalanki miał na głowie jeszcze walkę ze złośliwym nowotworem. Uratowały go dwa autoprzeszczepy, to, że nie wiedział, jak ciężki jest jego stan, oraz… polityka. Leżąc na hematologii, w myślach układał zjazdy NZS, liczył głosy, planował happeningi. Przed wyborami parlamentarnymi w 1997 r. zawarł z Bielanem deal: ja cię puszczam na szefa zrzeszenia, ale sam biorę przysługujące nam miejsce na liście krajowej AWS (było to równoznaczne z wejściem do Sejmu). Ostatecznie został z niczym. O tym, kto ma kandydować, rozstrzygnęło głosowanie, w którym Kwiatkowski minimalnie przegrał z Bielanem. I tu zaczyna się rola kanclerza Tomaszewskiego. – Jeszcze przed wyborami zapowiedział Kwiatkowi, że jego talenty organizacyjne zostaną wykorzystane w rządowej administracji – opowiada jeden z byłych liderów Akcji. Kiedy Jerzy Buzek został premierem, do Kwiatkowskiego zadzwonił rzecznik nowego rządu Tomasz Tywonek: – Chcesz współpracować z premierem? – Chcę. – To zaczynasz od jutra.

Doradca Buzka (1997-2001)
Początek współpracy wypadł blado. Buzek nie był do końca zadowolony, że Tomaszewski wkleja mu swojego człowieka, a Kwiatkowski na dodatek pierwszego dnia spóźnił się do pracy. Okazało się też, że urzędnicza rozpiska stanowisk w kancelarii premiera nie przewiduje funkcji „osobistego sekretarza premiera”, którą miał objąć. Wszystko jednak szybko się wyprostowało. Kwiatkowski formalnie został zatrudniony jako doradca, a na wizytówkach wydrukowano mu tytuł „sekretarz osobisty Prezesa Rady Ministrów”, co dla 26-latka musiało brzmieć godnie. No i najważniejsze: szybko poznał się na nim premier. Jako jego doradca uczestniczył m.in. w negocjacjach o przystąpieniu Polski do NATO i Unii Europejskiej. Ostatecznie Kwiatkowski był jedyną osobą, która wytrwała z nim do końca kadencji. Relacje Buzka i jego byłego sekretarza do dziś są serdeczne.

W 2006 r. startował na prezydenta Łodzi. Przegrał jednak w drugiej turze z Jerzym Kropiwnickim. W tym samym roku udało mu się jednak wejść do sejmiku łódzkiego, którego został wiceprzewodniczącego. W wyborach parlamentarnych w 2007 z listy Platformy Obywatelskiej został senatorem i kierował Komisją Ustawodawczą. Sekretarzem stanu w resorcie sprawiedliwości został 4 lutego po nominacji miesiąc wcześniej Andrzeja Czumy na urząd ministra i prokuratora generalnego w rządzie Donalda Tuska. Krzysztof Kwiatkowski objął ten urząd 14 października 2009, po dymisji Czumy.