Kurmanbek Bakijew zaczynał karierę polityczną jeszcze w czasach ZSRR, stając w 1990 r. na czele rady miejskiej w Biszkeku, stolicy tej sowieckiej wówczas republiki. Ale dopiero po odzyskaniu niepodległości przez Kirgistan w 1991 roku jego kariera nabrała rozmachu.
W 1995 roku został gubernatorem przemysłowego okręgu Czu na północy kraju, a pięć lat później premierem (2000 do 2002 roku) i bliskim współpracownikiem pierwszego prezydenta niepodległego Kirgistanu, Askara Akajewa. W maju 2002 roku Bakijew zrezygnował z funkcji szefa rządu, gdy na południu kraju policja otworzyła ogień do demonstrantów, zabijając sześć osób; to Bakijek miał wydać pozwolenie na użycie broni palnej.
Przez kolejne trzy lata pozostawał w cieniu. Dopiero przed wyborami parlamentarnymi wiosną 2005 roku Bakijew zaatakował ówczesny skorumpowany system klanowy i zaczął nawoływać do przeprowadzenia reform.
Kiedy po wyborach, wybuchły zamieszki, Bakijew stał się jednym z liderów antyprezydenckiej opozycji i stanął na czele tłumu szturmującego Biały Dom, w którym znajduje się siedziba prezydenta. W oczach swoich rodaków stał się bohaterem narodowym, który doprowadził do upadku Akajewa, który ustąpił ze stanowiska i wyjechał z kraju). Bakajewowi udało się też przeciągnąć na swoją stronę innego lidera opozycji i jedynego polityka, który mógł mu zagrozić - zwolnionego z więzienia byłego wiceprezydenta, Feliksa Kułowa, któremu obiecał - w razie zwycięstwa w wyborach prezydenckich - stanowisko premiera. Do czasu lipcowych wyborów Bakijew sprawował tymczasowo urząd prezydenta i jednocześnie premiera, ponieważ dotychczasowy premier Nikołaj Tanajew podał się do dymisji. 88-proc. poparcie już w pierwszej turze wyborów prezydenckich dało mu mandat wyborczy na sprawowanie najwyższego urzędu w państwie.
Jednak Bakijew, który dochodził do władzy pod hasłami konieczności przeprowadzenia wielu reform politycznych i gospodarczych, zrezygnował z nich po dojściu do władzy. Chociaż polityk twierdzi, że zahamował łapówkarstwo, a reformy demokratyczne są w toku. By załagodzić napięcia, zaproponował stanowisko premiera przedstawicielowi umiarkowanej opozycji Ałmazbekowi Atambajewowi (liderowi Socjaldemokratycznej Partii Kirgistanu). Zaproponował też rozmowy z innymi opozycjonistami, w tym z Feliksem Kułowem, lecz propozycja została odrzucona.

Inżynier-elektryk i ekonomista