Maciej Nowicki w latach 60. był pracownikiem naukowym Polskiej Akademii Nauk. Od 1970 roku do 1986 pracował na Politechnice Warszawskiej, a następnie kierował Zakładem Ochrony Atmosfery w Instytucie Ochrony Środowiska.
W latach 1989 - 1992 trafił na krótko do polityki; najpierw pełnił funkcję wiceministra ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa w rządzie Tadeusza Mazowieckiego, a od 1991 roku ministrem w tym samym resorcie w rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego.
W 1992 roku wrócił do ekologii, zakładając Fundację EkoFundusz, którego był prezesem do października 2007 r. Fundacja wspiera inwestycje ekologiczne pieniędzmi pochodzącymi z 10-procentowej konwersji zadłużenia zagranicznego Polski w ochronę środowiska. W 2006 r. próbował odwołać go z funkcji prezesa wiceminister skarbu Paweł Szałamacha, argumentując, że fundacja od dwóch lat nie wypełnia planu finansowego, z czym nie zgodziła się rada funduszu.
W latach 1994-1995 Nowicki był wiceprzewodniczącym Komisji ONZ ds. Ekorozwoju w Nowym Jorku. W roku 1997 był doradcą Sekretarza Generalnego OECD w Paryżu oraz członkiem Europejskiej Akademii Nauk i Sztuk z siedzibą w Salzburgu. Był także przedstawicielem Polski w Komisji Europejskiej, w Komisji ds. Przemian w Przemyśle.
W 1996 roku został laureatem "Der Deutsche Umweltpreis" (tzw. ekologicznego Nobla), największej w Europie nagrody w ochronie środowiska, za całokształt dokonań jako naukowiec, polityk i działacz ekologiczny o randze międzynarodowej. Pół miliona marek nagrody przeznaczył na założenie fundacji swojego imienia, mającej na celu wspieranie rozwoju najlepszych absolwentów polskich uczelni w ochronie środowiska.
16 listopada za sprawą Donalda Tuska wrócił do polityki; został powołany na stanowisko ministra środowiska w jego rządzie jako tzw. bezpartyjny fachowiec.
Nowicki jest autorem ponad 170 publikacji z zakresu ochrony środowiska i ekorozwoju oraz 6 książek. Otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Wielki Krzyż Zasługi z Gwiazdą Republiki Federalnej Niemiec.
Tytułu doktora (1972) oraz habilitację (1976) uzyskał na Politechnice Warszawskiej z zakresu ochrony atmosfery. Jest profesorem od 1992 roku.
Absolwent Wydziału Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej. Tytułu doktora (1972) oraz habilitację (1976) uzyskał na Politechnice Warszawskiej z zakresu ochrony atmosfery. Jest profesorem od 1992 roku.