W młodości Ahmadineżad należał do ultrakonserwatywnego ugrupowania studenckiego - Biura Umacniania Jedności, które powstało na fali islamskiej rewolucji 1979 roku i zorganizowało zajęcie amerykańskiej ambasady. Według pogłosek, Ahmadineżad uczestniczył w zebraniach, na których planowano tę akcję, proponując równoczesne zajęcie ambasady radzieckiej.

Ahmadineżad pełnił funkcję instruktora w milicji Basidż, organizacji paramilitarnej pilnującej przestrzegania zasad moralnych oraz był dowódcą Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. Na początku wojny z Irakiem zgłosił się na ochotnika do służby wojskowej i zyskał sobie opinię oddanego żołnierza. Podobno uczestniczył w kilku operacjach w głębi terytorium Iraku. Był oficerem sił specjalnych.

W latach 90. był gubernatorem Ardebilu, konserwatywnej prowincji na północnym zachodzie kraju. W 2003 roku po wyborach o wyjątkowo niskiej frekwencji, dzięki ultrakonserwatywnej radzie miejskiej został burmistrzem Teheranu.

W czerwcu 2005 roku wystartował w wyborach prezydenckich. W pierwszej turze zdobył 19,48 proc. poparcia, co było ogromnym zaskoczeniem, i w drugiej turze spotkał się z byłym prezydentem Akbaru Haszemim Rafsandżanim. W decydującym starciu Ahmadineżad zdobył 61,6 procent poparcia obywateli, a w sierpniu został zaprzysiężony na prezydenta.

2 czerwca 2009 r. wygrał wybory, pokonując m.in. największego rywala, umiarkowanego Mir Hosejna Musawiego, uzyskując 62,63 proc. Po ogłoszeniu wyników doszło do protestów, najpierw w Teheranie, a następnie w innych miastach. Zwolennicy Musawiego twierdzili, że doszło do wielu nieprawidłowości.

Ahmadineżad jest zwolennikiem kontynuowania irańskiego programu nuklearnego, odmawia współpracy z ONZ. Zaciekle krytykuje świat zachodni, szczególnie Stany Zjednoczone i Izrael. O tym ostatnim kraju powiedział, że powinien zostać wymazany z mapy świata. Twierdzi także, że Holokaust jest mitem.

Ukończył studia inżynierskie o kierunku budownictwa lądowego na Irańskim Uniwersytecie Nauk i Technologii