W 1967 roku wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Jednak już rok później opuścił jej szeregi, by w marcu 1968 roku zaangażować się w protesty przeciwko władzy. Zastosowano wobec niego sankcje w postaci zakazu pracy w kierunku, w jakim się kształcił, oraz zabroniono wyjazdów za granicę. W 1968 roku rozpoczął swoją pierwszą pracę jako sprzedawca w Domach Towarowych "Centrum".

W 1975 roku ponownie został przyjęty do PZPR. W 1982 roku, jako członek PZPR został zastępcą, a później dyrektorem departamentu ekonomicznego w ministerstwie rynku wewnętrznego.

W 1989 roku został mianowany na stanowisko wiceministra rynku wewnętrznego w rządzie Tadeusza Mozowieckiego. Do 1990 r. należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, natomiast w styczniu 1990 r. stał się jednym z założycieli Socjaldemokracji Rzeczpospolitej Polskiej

W październiku 1991 został po raz pierwszy wybrany posłem do Sejmu I kadencji. W 1992 roku po rozwiązaniu się SdRP, został członkiem Sojuszu Lewicy Demokratycznej, w którym pozostał do 2004 roku. Od października 1993 roku do lutego 1994 roku sprawował funkcję wiceprezesa Rady Ministrów oraz ministra finansów w rządzie Waldemara Pawlaka.

Do pracy w rządzie powrócił w 1995 roku. Od 1995 do 1996 roku był ministrem-szefem Urzędu Rady Ministrów w rządzie premiera Józefa Oleksego. Po dymisji rządu w lutym 1996 roku został jednym z wicemarszałków Sejmu, wybranym z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Funkcję sprawował do października 2001 roku do końca kadencji Sejmu. Od października 2001 roku do kwietnia 2004 roku był marszałkiem Sejmu IV kadencji.

26 marca 2004 roku utworzył nową lewicową formację polityczną o nazwie Socjaldemokracja Polska. W wyborach do Sejmu V kadencji Socjaldemokracja Polska uzyskała nieco ponad 3 proc. głosów.

W wyborach prezydenckich w 2005 roku Borowski zdobył 10,33 proc. głosów. Po wyborczej porażce, jako przewodniczący SdPl, uczestniczył w 2006 r. w tworzeniu koalicji Lewica i Demokraci, celem wspólnego udziału w wyborach samorządowych. W tych wyborach Borowski bezskutecznie ubiegał się o stanowisko Prezydenta Warszawy. W wyborach parlamentarnych w 2007 r. ponownie uzyskał mandat poselski, otrzymując w okręgu warszawskim 75 493 głosy. 22 listopada 2007 r. został szefem sejmowej Komisji Łączności z Polakami za Granicą.

1 sierpnia 2008 r. przestał kierować Socjaldemokracją Polską. Decyzję ogłosił wcześniej podczas posiedzenia Konwentu Krajowego Partii.

Ukończył Wydział Handlu Zagranicznego w Szkole Głównej Planowani i Statystyki (obecnie Szkoła Główna Handlowa)