Po studiach pracowała jako chemik w przemysłowym instytucie naukowym. W 1953 roku została przyjęta do renomowanej palestry adwokackiej w Lincoln's Inn. Po roku rozpoczęła własną praktykę prawniczą.
Działalność polityczną rozpoczęła jeszcze na studiach; należała do Akademickiego Stowarzyszenia Konserwatystów. W 1959 r. weszła do Izby Gmin, a w 1970 r. została ministrem nauki i wychowania. Po porażce wyborczej konserwatystów działała w opozycyjnym tzw. "gabinecie cieni".
W 1975 r. została przewodniczącą Partii Konserwatywnej, a w cztery lata później premierem jako pierwsza kobieta w Wielkiej Brytanii; piastowała to stanowisku przez trzy kolejne kadencje parlamentarne.
Jej politykę gospodarczą opartą na zasadach liberalizmu, konserwatyzmu i monetaryzmu, ochrzczono mianem thatcheryzmu. Podczas swej kadencji sprywatyzowała większość sektora państwowego oprócz kolei i gazu (British Rail i British Gas). Swoją stanowczością ograniczyła wpływy związków zawodowych, co dało jej przydomek "Żelaznej Damy". W polityce zagranicznej należała do "eurosceptyków" i przeciwników unii gospodarczo-walutowej.
Zrezygnowała z funkcji premiera w listopadzie 1990. kiedy wprowadzenie niepopularnej reformy podatkowej w 1990 odebrało jej zwolenników zarówno w społeczeństwie, jak i w obrębie własnej partii.

Ukończone studia chemiczne i prawnicze w Oxfordzie i w Londynie

1992 - tytuł szlachecki i prawo zasiadania w Izbie Lordów.