W 1960 roku trafił na kontrakt do Karaczi, gdzie przez kilka lat szkolił pakistańskich nauczycieli.

W 1972 roku wstąpił do Fińskiej Partii Socjaldemokratycznej. W 1973 r. został ambasadorem Finlandii w Tanzanii.

W latach 1973-1981 był komisarzem Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Namibii, a w latach 1978-1986 - specjalnym wysłannikiem sekretarza generalnego ONZ w Namibii. Później w latach 1989-1990 z ramienia ONZ był odpowiedzialny za przygotowanie pierwszych wolnych wyborów w Namibii. Otrzymał honorowe obywatelstwo tego kraju, a imię Martti jest do dziś bardzo często nadawane namibijskim chłopcom.

W latach 1987-1991 pełnił stanowisko zastępcy sekretarza generalnego ONZ. W 1991 roku miał szansę na fotel szefa ONZ, ale jego kandydatury nie poparły Stany Zjednoczone.

W latach 1994-2000 sprawował urząd prezydenta Finlandii.

W 1999 roku został negocjatorem z ramienia Unii Europejskiej w konflikcie dotyczącym Kosowa. Prowadził też negocjacje rozbrojeniowe z IRA w Irlandii Północnej i w sprawie porozumienia, które skończyło trwającą prawie 30 lat wojnę domową w prowincji Aceh na indonezyjskiej Sumatrze.

W lutym 2007 roku przedstawił swój plan ws. przyszłego statusu Kosowa.

Od kilku lat jest wymieniany wśród kandydatów do pokojowej nagrody Nobla.

Ukończył korespondencyjny kurs na nauczyciela szkoły podstawowej