Ludzie, którzy go znają, mówią o nim krótko: pamiętliwy, podejrzliwy, nikomu nie dowierzający sknera. Trudno znaleźć człowieka, któremu pożyczył kiedyś pieniądze. Jego mottem jest sentencja "Nikt dla nikogo nie jest przyjacielem, dlatego że wszyscy w takim czy innym stopniu jesteśmy konkurentami". Fridman konkurencji szuka tylko w biznesie, wobec władzy jest konformistą i oddanym zwolennikiem prezydenta Rosji Władimira Putina.

Ten działacz komsomolski zaczynał od spekulacji biletami teatralnymi pod koniec lat 80., później otworzył nieformalny klub muzyczny, organizował dyskoteki, koncerty. W 1989 r. wraz z kolegami ze studiów założył Grupę Alfa, której do dziś jest prezesem.Trzonem grupy jest stworzony w 1990 r. Alfa Bank. Grupa początkowo nie cieszyła sie najlepszą sławą. Należąca do niej spółka Alfa-Eko była w 1995 r. oskarżana o przemyt narkotyków pod przykrywką handlu cukrem z Chinami.

W tamtych latach Fridman (wraz z Bieriezowskim i Potaninem) był członkiem "rady bankierów", swoistego gabinetu cieni, który faktycznie sprawował władzę w Rosji po zwycięstwie Jelcyna w wyborach prezydenckich w 1996 r. Druga połowa lat 90. to stopniowe przekształcanie się spółki o podejrzanej reputacji w ogromną międzynarodową korporację. W 1997 r. za 810 mln USD Fridman kupił przez podstawioną spółkę 50 proc. akcji Tiumeńskiej Kompanii Naftowej (trzeciej co do wielkości w Rosji). Prokurator generalny Rosji próbował co prawda unieważnić tę transakcję, ale mu się nie udało, mimo że udowodnił, iż udziały sprzedano po zaniżonej cenie. Obecnie Grupa Alfa jest udziałowcem powstałego w 2003 r. koncernu naftowego TNK-BP (początkowo połowa akcji należała do BP, a druga połowa - do Grupy Alfa). W skład grupy wchodzą poza tym fundusz Alfa Capital Partners, firma Alfa Ubezpiecznia, Rosyjskie Technologie, Piatieroczka (Piąteczka) - jedna z największych firm handlujących produktami spożywczymi.

W 2005 r. wydawało się, że Fridman pójdzie w ślady Chodorowskiego. Organa skarbowe oskarżyły go o oszustwa podatkowe; ich pretensje do TNK-BP początkowo sięgały miliarda dolarów. Jednak Fridman publicznie zaczął głosić, że obecny prezydent powinien rządzić również po 2008 r. (lub przynajmniej ktoś z jego otocznia) i w ten sposób nie tylko zagwarantował TNK-BP spokój od zbyt gorliwych urzędników fiskusa, ale uzyskał poparcie dla swojej inwestycji w Turcji. W 2005 r. Fridman kupił 13 proc. akcji firmy Turkcell, największego operatora telefonii komórkowej w Turcji, dodając je do udziałów Grupy w Vimpelcomie i Megafonie (Rosja), Kyivstarze (Ukraina), Golden Telecom (USA), Buztelu i Uzmacomie (Uzbekistan).

W maju 2007 r. kompania TNK-BP została ponownie zaatakowana, tym razem przez Rosprirodnadzor (Federalną Służbę Nadzoru Eksploatacji Przyrody) pod pretekstem, że nie wywiązuje się z warunków licencji, produkując zbyt mało gazu. W rezultacie w czerwcu 2007 r. koncern British Petroleum został zmuszony do sprzedaży 50 proc. swoich udziałów w TKN-BP Gazpromowi za 700-900 mln dolarów, czyli ułamek ich wartości.

Pod koniec czerwca 2007 r. amerykańska telewizja Fox News ujawniła, że spółka zależna Alfy potajemnie inwestuje w Iranie.
Michaił Fridman należy do czołowki elity biznesu zarówno Rosji, jak i regionu. Na liście 100 najbogatszych ludzi Europy Środkowej i Wschodniej tygodnika "Wprost" 2007 zajmuje 8 pozycję z majątkiem szacowanym na 14,5 mld dolarów.

Absolwent Moskiewskiego Instytutu Stali i Stopów

Friedman słynie z kolekcjonowania samurajskich mieczy, a ostatnio z szeroko komentowanego w Wielkiej Brytanii procesu, który o ochronę dóbr osobistych wytoczył mu Borys Bieriezowski.